اوستیناتو

اوسْتیناتو (ostinato)

در موسیقی، یک فیگور ملودیک یا ریتمیک که مدام تکرار می‌شود و حاوی پیامی پیچیده و مبهم از کنش متحرّکی است که به هیچ‌یک از موومان‌ها ارتباط ندارد. اوستیناتوها در آثاری همچون تقدیس بهار (۱۹۱۳) و سمفونی مزامیر (۱۹۳۰) هر دو از ایگور استراوینسکی، وکارمینا بورانا (۱۹۳۷) اثر کارل اُرف نقش مهمی دارند. ساختارهای اوستیناتومانند نیز مشخّصۀ گاملان (هم‌نوازی کوبی) بالی است. در دهۀ ۱۹۶۰ تکرار چرخشی نوار که تکه‌هایی از ملودی و صدا را تکرار می‌کرد، نقطۀ آغاز مینیمالیسم تری رایلی، استیو رایک، فیلیپ گلس، و جان آدامز شد.

 

---