پائس، خوزه آنتونیو
پائِس، خوزه آنتونیو (۱۷۹۰ـ۱۸۷۳م)(Paez, Jose Antonio)
نظامی و رهبر سیاسی، و اولین رئیسجمهور ونزوئلا (۱۸۳۰م)، و رئیسجمهور و دیکتاتور (۱۸۳۱ـ۱۸۴۶؛ ۱۸۶۱ـ۱۸۶۳م). کارگری بیسواد در مزرعه و رهبر یانروها[۱]ی (گاوچرانان) دشتهای اورینوکو[۲] بود، و آنان را به دفاع از آرمانهای ملیگرایانه کشاند. هنگامی که سیمون بولیوار[۳] بهدنبال تحقق آرمان کلمبیای بزرگ[۴] (مرکب از کلمبیا، اکوادور، و ونزوئلا) بود، پائس لزوم ونزوئلای مستقل را مطرح کرد، که در ۱۸۳۰م به آن دست یافت. از آن سال تا ۱۸۴۸م گاهی با انتخاب نمایندگان، بر این کشور جدیدالتأسیس حکومت کرد و از بزرگترین زمینداران این کشور شد. با چندین شورش روبهرو شد که جدیترین آن از ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۶م بود، و در بحران اقتصادی دهۀ ۱۸۴۰، بر مخالفتها افزوده شد. در ۱۸۴۸م بر ضد حکومت انتخابی خود شورش کرد، اما شکست خورد و در ۱۸۵۰م از کشور اخراج شد. پس از انقلاب ۱۸۵۸م به ونزوئلا بازگشت، اما ادامۀ بیثباتی تا سال بعد او را بار دیگر وادار به ترک کشور کرد.