گویجو
گویْجو (Guizhou)
| گویجو | |
|---|---|
| نام فارسی | گویجو |
| نام های دیگر | کویچو |
| نام لاتین | Guizhou |
| کشور | چین |
| موقعیت | جنوب چین |
| مرکز | گوی یانگ |
| شهرهای مهم | زونی، انشان و دویون |
| جمعیت | ۳۵,۵۵۰,۰۰۰ نفر (۱۹۹۶) |
| مساحت(کیلومتر مربع) | ۱۷۴هزار |
(یا: کویچو[۱]) استانی در جنوب چین، با 176,167 کیلومتر مربع مساحت و 38,562,148 نفر جمعیت (۲۰۲۰). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 2,900 متری از سطح دریا واقع شده است. اقلیتهای قومی حدود ۲۵ درصد از جمعیت آن را تشکیل میدهند. از شمال به سچوان[۲]، از شرق به هونان[۳]، از جنوب به ناحیۀ خودمختار گوانگسی جوانگ[۴]، و از غرب به یوننان[۵] محدود است. مرکز این استان گوییانگ[۶] است و دیگر شهرهای مهم آن عبارتاند از زونی[۷]، آنشان[۸]، و دویون[۹]. تا زمان سلطنت سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴) چینیهای هان[۱۰] در گویجو ساکن نشده بودند. در گذشته، این استان از توسعهنیافتهترین و کمجمعیتترین استانهای چین بهشمار میرفت. مائو تسهتونگ[۱۱] در ۱۹۳۵ در همایش زونی، شهری در شمال استان، به رهبری حزب کمونیست چین[۱۲] انتخاب شد. حملۀ ژاپن (۱۹۳۷ـ۱۹۴۵) سبب عقبنشینی حکومت ملّیون گومیندانگ[۱۳] به سمت جنوب غربی شد، که این امر به شهرت و توسعۀ شهر انجامید.