امان، لطفی جعفر

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

امان، لطفی جعفر (عدن 1843- قاهره 1928) Lotfee Jafar Aman



شاعر و نقاش یمنی. در محیطی ادبی و هنری و در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا آمد. پس از تحصیلات اولیه در عدن، با استفاده از بورسیه‌ی تحصیلی به سودان رفت و در رشته‌ی تعلیم و تربیت از دانشگاه خارطوم دکترا گرفت. در این دوره‌ی شاعران مطرحی چون علی محمود طه، محمود حسن اسماعیل، ابراهیم ناجی، التیجانی یوسف بشیر و ابوالقاسم الشابی از استادان او بوده‌اند. پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی به یمن بازگشت و به تدریس در دانشکده‌ی تربیت معلم مشغول گردید. سپس در مناصب اداری وزارت آموزش و پرورش قرار گرفت و نهایتا عهده‌دار منصب دبیر کلی این وزارتخانه شد.

لطفی جعفر نقاش و نوازنده هم بوده و عود می‌نواخته است. ده‌ها تابلوی نقاشی از او برجا مانده که پیشگامی وی را نیز در هنرهای تجسمی مدرن یمن نشان می‌دهد. او در زمینه‌ی موسیقی هم کوشید تا موسیقی یمن را از فضای سنتی‌اش بیرون آورد. لطفی صدایی نیکو داشت و این استعداد پای او را به گویندگی در رادیوی صنعاء باز کرد. وی نخستین شاعر یمنی است که با موج جنبش رمانتیک همراه شد. مدتی هم در انستیتوی آموزشی دانشگاه لندن به کارآموزی مشغول بود و از موج رمانتیک در شعر انگلیسی نیز تأثیر پذیرفت.

نخستین دیوان شعر لطفی جعفر (با عنوان بقایا نغم) برجستگی او را در شعر رمانتیک اثبات می‌کند. عناوین دیگر دیوان‌های وی عبارتند از: الدرب الاخضر (راه سبز)؛ کانت لنا ایام (روزگاری داشتیم)؛ لیل الی متی (شبی تا کجا؟) و اعیش لک (برای تو زنده‌ام).