تپه حصار، محوطه باستانی

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تَپه حِصار، محوّطۀ باستانی

تَپه حِصار، محوّطه باستاني

محوطه‌ای باستانی، در حدود ۳کیلومتری جنوب شرقی دامِغان، در استان سِمنان. مربوط به اواخر هزارۀ سوم و اوایل هزارۀ دوم پ‌م. تپه حصار از مهم‌ترین محوطه‌های باستانی پیشا تاریخ در شمال مرکزی ایران به‌شمار می‌آید که کاوش‌های آن‌جا اطلاعات ارزشمندی را دربارۀ تغییر و تحولات فرهنگی پیش از تاریخ فلات ایران به‌دست داده است. اِریک اِشمیت از دانشگاه پنسیلوانیا اولین ‌بار تپه‌حصار را در دهۀ ۱۳۱۰ش کاوش کرد و بعد از مرگ وی، رابرت دایسون کاوش را ادامه داد. قدیمی‌ترین دورۀ فرهنگی شناخته‌شده در تپه حصار دامغان هم زمان است با دومین دورۀ فرهنگی تپه سیلک؛ و سنت سفالگری هر دو با یکدیگر قابل مقایسه است و شاید بتوان آن دو را به یک فرهنگ همگون نسبت داد. در اواخر هزارۀ سوم و اوایل هزارۀ دوم پ‌م، در عصر مفرغ، تپه حصار مرکز فرهنگ گسترده و فراگیری است که در شمال شرق ایران و شرق فلات مرکزی ایران گسترده می‌شود؛ در این دورۀ فرهنگی از تپه حصار، فلزکاری و ساخت ابزار و اسلحۀ مفرغی و نیز ساخت زیورآلات طلا و نقره رواج داشته است و هنرمندان تپه حصار از احجار نیمه کریمه مانند عقیق، مهره می‌ساختند. پایان شکوفایی فرهنگ عصرمفرغ در تپه حصار و افول آن حدود ۱۹۰۰ـ۱۸۰۰پ‌م است.