حق الله

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حَقُّ‌الله

اصطلاحی فقهی، به‌معنی حقی که خداوند تعالی بر بندگان دارد، در مقابلِ حق‌الناس. این دو اصطلاح در ۱۳۶۲ش وارد حقوق جزای ایران شد و هم‌اکنون در قانون آیین دادرسی کیفری به‌کار می‌رود. جرایمی که دارای جنبۀ الهی است به سه دسته تقسیم شده‌اند؛ تعقیب متهم و مجرم از جنبۀ الهی و حفظ حقوق عمومی و حدود اسلامی برعهدۀ رئیس حوزۀ قضایی است. به‌طور‌کلی می‌توان گفت جرایمی که منشأ آن تجاوز به حقوق اشخاص و اضرار به آن‌ها است، مانند جرم صدور چک بلامحل، از حق‌الناس است و جرایمی که منشأ آن تخطی از احکام الهی است مانند زنا یا شُرب خَمر، از حق‌الله می‌باشد. در موارد تردید به حق‌الله یا حق‌الناس بودنِ جُرمی، باید از کتب فقهی و فتاوی مشهور استفاده شود.