راه آهن سراسری سیبری

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳ توسط Reza rouzbahani (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

راه‌آهن سراسری سیبری (Trans-Siberian Railway)

طولانی‌ترین خط آهن تک‌خطۀ جهان. این راه‌آهن شهرهای روسیۀ اروپایی را به اومسک[۱]، نووسیبیرسک[۲]، ایرکوتسک[۳]، و خاباروفسک[۴] متصل می‌کند و در شهر ناخودکا[۵]، واقع در ساحل اقیانوس آرام، و در شرق ولادی‌وستوک[۶] پایان می‌یابد. این خط از ۱۸۹۱ تا ۱۹۱۵ ساخته شد و طول کل آن از مسکو تا ولادی‌وستوک ۹,۲۸۹ کیلومتر است. بخش عمدۀ راه‌آهن سراسری سیبری از ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۹ ساخته شد که در آن زمان بی‌نظیر بود. با احداث این خط، نواحی سیبری و خاور دور به روی استعمار روسیه باز شد. احداث این خط پی‌جویی زمین‌شناختی بزرگ‌مقیاس حوضه‌های زغال‌سنگ کوزنتسک[۷]، قراگاندا[۸]، و چرمخووا[۹]، و نیز کانسارهای طلای آمور[۱۰] و کولیما[۱۱] را امکان‌پذیر کرد. این معادن اساس توسعۀ اقتصادی سیبری را فراهم کردند. راه‌آهن سراسری سیبری در دریاچۀ بایکال[۱۲] به دو شاخه تقسیم می‌شود و شاخه‌ای از آن، با نام راه‌آهن سراسری مغولستان[۱۳]، از طریق اولان ‌باتور[۱۴]، پایتخت مغولستان، به پکن[۱۵] می‌رسد. در تارسکایا[۱۶]، به فاصلۀ تقریبا ۳هزار کیلومتری غرب ولادیووستوک، راه‌آهن سراسری سیبری با راه‌آهن سراسری منچوری[۱۷] تلاقی می‌کند و از طریق هاربین[۱۸] به پکن می‌رسد. خط جدیدی در شمال سیبری، با نام راه‌آهن بایکال ـ آمور[۱۹]، به طول ۳۱۰۲ کیلومتر از اوست کوت[۲۰] تا ساحل اقیانوس آرام، بعد از هفده سال افتتاح شد (۱۹۹۱).

 


  1. Omsk
  2. Novosibirsk
  3. Irkutsk
  4. Khabarovsk
  5. Nakhodka
  6. Vladivostok
  7. Kuznetsk
  8. Karaganda
  9. Cheremkhovo
  10. Amur
  11. Kolyma
  12. Baikal
  13. Trans-Mongolian Railway
  14. Ulan Bator
  15. Beijing
  16. Tarskaya
  17. Trans-Manchurian Railway
  18. Harbin
  19. Baikal-Amur Mainline
  20. Ust-Kut