رواقی گرایی

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳ توسط Reza rouzbahani (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

رواقی‌گرایی (stoicism)
از مکاتب مهم فلسفه در یونان باستان، که در حدود ۳۰۰پ‌م به‌دست زنونِ کیتیومی[۱] بنیاد گذاشته شد. رواقیان فیلسوفان مادّه‌گرا[۲]یی معتقد به همه‌خدایی (وحدت وجود)[۳]بودند که عقیده داشتند خوشبختی در پذیرفتن قانون جهان هستی است. آنان بر برادری تأکید می‌کردند، برده‌داری را مردود می‌شمردند و اعتقاد به جهان‌وطنی[۴]داشتند. نام این مکتب از رواقی گرفته شده است که زنون در آن تعلیم می‌داد. در قرن‌های ۲ و ۳پ‌م، رواقیان نقش بارزی در جنبش‌های انقلابی یونان و روم ایفا کردند. پس از قرن ۱پ‌م آیین رواقی به‌صورت فلسفۀ طبقۀ حاکم درآمد و اهمیت انقلابی‌اش را از دست داد. سِنِکا[۵]، اپیکتتوس[۶] و مارکوس اورلیوس آنتونینوس[۷] رواقیان برجستۀ این دوره بودند.

 


  1. Zeno of Citium
  2. materialist
  3. pantheism
  4. internationalist
  5. Seneca
  6. Epictetus
  7. Marcus Aurelius Antoninus