نوتوماس گرایی

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳ توسط Nazanin (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

نوتوماسْ‌گَرایی (Neo-Thomism)

(یا: نوتومیسم؛ نئوتومیسم) جنبشی فکری در فلسفه و الهیات غرب که نقطۀ آغاز آن فتوای پاپ لئوی سیزدهم[۱] (۱۸۷۹) بود. او در این فتوا توماس آکوئیناس[۲] را نگاهبان الهیات کاتولیکی معرفی کرده بود. در ۱۸۸۹ مؤسسه‌ای فلسفی در لووَن[۳] بلژیک تأسیس شد که مرکز جهانی نوتومیسم به‌حساب می‌آمد. ماریتن[۴] و ژیلسون[۵] در فرانسه، ریمکر[۶] در بلژیک، جی وُتر[۷] در اتریش و فردریک کاپلستون، نویسندۀ انگلیسی تاریخ فلسفه (۹ جلد)، از نوتومیست‌های مشهور بودند. نوتومیست‌ها فلسفه را در خدمت الهیات قرار می‌دهند. آن‌ها هستی محض، چونان عنصری روحانی و الهی و نخستین، را برترین واقعیت می‌شمارند و جهان مادی را ثانوی و مشتق از آن می‌دانند. خدا نخستین علت هستی و نخستین بنیان همۀ مقولات فلسفی است. نوتومیسم به مشیت در تاریخ معتقد است و واژگان فلسفی آن آمیزه‌ای است از مفاهیم و اصول فلسفۀ توماس و مفاهیم موجود در ایدئالیسم فلسفی کانت، شلینگ و هگل.

 


  1. Pope Leo XIII
  2. Thomas Aquinas
  3. Louvain
  4. Maritain
  5. Gilson
  6. Raeymacker
  7. G Wotter