کروبی، احمد (گلپایگان ۱۲۷۰ـ۱۳۶۳ش)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

کَرّوبی، احمد (گلپایگان ۱۲۷۰ـ۱۳۶۳ش)

کَرّوبي، احمد

روحانی مبارز ایرانی. پس از گذراندن دروس مقدماتی، در نوجوانی به‌واسطۀ برادر بزرگ‌ترش عباس کروبی که طلبه‌ای در نجف بود، به عراق رفت و به تحصیل علوم دینی در آن حوزه پرداخت. پس از پایان تحصیلات به ایران بازگشت و از سوی آیت‌الله بروجردی به‌عنوان نمایندۀ ایشان در شهرستان الیگودرز معرفی شد. در آنجا شهرت فراوانی میان مردم یافت و در حمله به رژیم پهلوی و دفاع از مردم محروم و فقیر صراحت بسیار داشت. وی از ۱۳۲۰ش تا ۱۳۵۷ که انقلاب اسلامی ایران به پیروزی رسید، یا در حبس بود و یا در تبعید یا در مجادله و درگیری با عوامل و مسئولان رژیم پهلوی به‌سر می‌برد. آزارها و شکنجه‌های طولانی در سال‌های زندان تأثیر بسیار ناهنجاری بر وضع جسمی و عصبی وی گذارد. با این حال، وی در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ جزو معتمدترین یاران امام‌خمینی بود و اعلامیه‌ها و رسائل وی را در منطقه توزیع می‌کرد. پس از پیروزی انقلاب نیز از موقعیتی ممتاز و محترم نزد رهبر انقلاب برخوردار بود. مهدی کروبی، رئیس سابق مجلس شورای اسلامی، فرزند اوست. مزار شیخ احمد کروبی در بهشت زهرا، نزدیک مقبرۀ آیت‌الله طالقانی واقع است.