بیهقی، ابراهیم بن محمد (اوایل قرن ۴ق)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳ توسط DaneshGostar (بحث | مشارکت‌ها) (جایگزینی متن - '\\1' به '<!--1')
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

بِیهَقی، ابراهیم بن محمد (اوایل قرن ۴ق)
ادیب اخلاقگرای ایرانی. در دورۀ خلافت مقتدر عباسی (حک‌: ۲۹۵ـ۳۲۰ق) می‌زیست و در حلقۀ یاران ابن معتز بود. اثر معروف وی کتاب المَحاسِن و المَساوی، در بیش از یکصد باب بلند و کوتاه در موضوعات مختلف است. این کتاب با معراج پیامبر اسلام (ص)، مدعیان پیغمبری (مُتَنَبیّون) و خلفای راشدین آغاز می‌شود، با جنبه‌های نیک و بد صفات انسان، ازجمله سخاوت، فقر، دوستی، دروغ، سکوت و جبن ادامه می‌گیرد و با پرداختن به برخی از حُمقا پایان می‌یابد. تأثیر و تقلید بیهقی از کتاب المحاسن و الاضداد، منسوب به جاحظ، در این اثر آشکار است.