ولف، ماکسیمیلیان (۱۸۶۳ـ۱۹۳۲)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
نسخهٔ تاریخ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳ توسط Nazanin (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

وُلْف، ماکْسیمیلیان (۱۸۶۳ـ۱۹۳۲)(Wolf, Maximilian)

وُلْف، ماکْسيميليان
ماکسیمیلیان ولف
Maximilian Wolf
زادروز هایدلبرگ ۱۸۶۳م
درگذشت ۱۹۳۲م
ملیت آلمانی
تحصیلات و محل تحصیل تحصیل در رشته اخترشناسی ریاضیاتی در استکهلم سوید
شغل و تخصص اصلی اخترشناس
گروه مقاله اخترشناسی
جوایز و افتخارات  ابداع روش های عکاسی جدید برای اخترشناسی رصدی، کاشف چند سحابی جدید در درون و بیرون کهکشان راه شیری و بیش از ۲۰۰ سیارک، کشف دنباله داری در ۱۸۸۳

اخترشناس آلمانی. روش‌های عکاسی جدیدی را برای اخترشناسی رصدی ابداع کرد. او کاشف چند سحابی[۱] جدید در درون و بیرون کهکشان راه شیری[۲] و بیش از ۲۰۰ سیارک[۳] بود. در ۱۸۸۳، دنباله‌دار[۴]ی را کشف کرد که به‌نام او نامیده می‌شود. در هایدلبرگ[۵] زاده شد و در آن‌جا درس خواند. چندی بعد، به تحصیل در رشتۀ اخترشناسیِ ریاضیاتی در استکهلم سوئد پرداخت. بیشتر دوران کاری خود را در هایدلبرگ سپری کرد و در ۱۸۹۳، به مقام استادی رسید. از ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۶، از رصدخانۀ خصوصی کوچکی استفاده می‌کرد و سپس سرپرست رصدخانۀ جدیدی در کونیشتول[۶]، واقع در نزدیکی هایدلبرگ، شد که با پی‌گیری خودش تأسیس شده بود. ولف برای نخستین‌بار عکاسی افت زمانی[۷] را در اخترشناسی به کار برد. او از این فن برای آشکارسازی سیارک‌ها استفاده می‌کرد. در ۱۹۰۳، نخستین سیارک را از گروهی معروف به سیارک‌های تروا[۸]، شماره ۵۸۸، کشف کرد که بعدها آشیل[۹] نامیده شد. مدار این سیارک‌ها دقیقاً با مدار مشتری[۱۰] همگام است. این سیارک‌ها از لحاظ گرانشی، پیکربندی پایداری را بین‌ مشتری و خورشید تشکیل می‌دهند. این نوع سامانۀ مثلثی سه‌جسمی را ژوزف لاگرانژ[۱۱] در دهۀ ۱۷۷۰ پیش‌بینی و تحلیل کرده بود. ولف مستقل از اخترشناس امریکایی، ادوارد بارنارد[۱۲]، کشف کرد که «تهی‌جا[۱۳]»های تاریک راه کاهکشان در واقع سحابی‌هایی‌اند که به‌سبب وجود مقدار زیادی غبار به رنگ تیره درآمده‌اند. او ویژگی‌های طیفی، و چگونگی توزیع آن‌ها را نیز بررسی کرد. در ضمن، برای نخستین‌بار دنباله‌دار هالی[۱۴] را هنگام نزدیک‌شدن آن به زمین رصد کرد (۱۹۰۹). از راه کهکشان نیز عکس‌برداری کرد و چندین سحابی، ازجمله خوشه[۱۵]ای شامل ۱۰۸ سحابی کم‌فروغ در صورت فلکی گیسو[۱۶]، و گروهی دیگر در صورت فلکی سُنبله[۱۷] را کشف کرد. همچنین، ستاره‌های متغیر[۱۸]، و ستاره‌‌ای گذرا[۱۹] را رصد کرد که در ۱۹۲۷، در صورت فلکی عقاب[۲۰] پدیدار شده بود.

 


  1. nebulae
  2. Milky Way
  3. asteroid
  4. comet
  5. Heidelberg
  6. Königstuhl
  7. time-lapse photohraphy
  8. Trojan asteroids
  9. Achilles
  10. Jupiter
  11. Lagrange, Joseph
  12. Barnard, Edward
  13. Void
  14. Halley’s comet
  15. cluster
  16. Coma Berenices
  17. Virgo
  18. variable star
  19. temporary star
  20. Aquila