ایو (اخترشناسی)
ایو (اخترشناسی)(Io)
در اخترشناسی، سومین قمر[۱] بزرگ مشتری به قطر ۳,۶۳۰ کیلومتر. هر ۱.۷۷ روز یک‌بار در فاصلۀ ۴۲۲هزار کیلومتری بر گرد این سیاره مدارپیمایی می‌کند. این قمر، که از نظر آتشفشانی فعّال‌ترین جسم منظومۀ خورشیدی[۲] است، با صدها دهانۀ فورانِ گوگرد، به جای گدازه[۳]، پوشیده شده است. این فوران‌ها سطح ایو را نارنجی‌رنگ کرده‌اند. در ژوئیۀ ۱۹۹۵، تلسکوپ فضایی هابل لکۀ زردی به پهنای ۳۲۰ کیلومتر را در سطح ایو، و در محل آتشفشان راپاترا[۴] نشان داد. با این‌که منشأ آتشفشانی لکۀ جدید مشخص است، علت دقیق تشکیل آن هنوز برای اخترشناسان روشن نشده است. داده‌هایی که فضاپیمای کاوشگر گالیله[۵] در ۱۹۹۶ گردآوری کرد حاکی از آن است که ایو هستۀ فلزی بزرگی دارد. کاوشگر گالیله همچنین باریکه‌ای دَه‌مگاواتی از الکترون‌ها را بین مشتری[۶] و ایو شناسایی کرد. در ۱۹۹۷، دستگاه‌های منضم به فضاپیمای گالیله دمای آتشفشان‌های ایو را اندازه گرفتند و حداقل دمای آن‌ها را ۱,۵۰۰ درجۀ سانتی‌گراد تشخیص دادند. دمای داغ‌ترین آتشفشان‌های زمین حداکثر به ۱,۳۰۰ درجۀ سانتی‌گراد می‌رسد.