بایوس، میشائیل
بایوس، میشائیل (۱۵۱۳ـ۱۵۸۹م)(Baius, Michael)
| میشائیل بایوس Michael Baius | |
|---|---|
| زادروز |
1513م |
| درگذشت | 1589م |
| ملیت | فلاندری |
| شغل و تخصص اصلی | متکلم |
| سمت | رئیس دانشگاه لووَن (بلژیک، 1563م)، نمایندگی در شورای ترانت (1563م) |
| نام اصلی | میشل دو بِی |
| گروه مقاله | فلسفه; منطق و کلام |
(نام اصلی در فرانسه: میشل دو بِی[۱]) متکلم[۲] کاتولیک فلاندری. استاد مطالعات کتاب مقدس[۳] و رئیس دانشگاه لووَن[۴] (در بلژیک) بود، و با طرح ادعاهای بحث‌انگیز به شهرت رسید. او می‌گفت انسان از خود هیچ اختیاری ندارد و تباهی چنان در سرشت انسان نهفته است که نه با عمل صالح بلکه فقط با ایمان خالصانه و لطف خداوند می‌توان به رستگاری رسید. چون آرای او با عقاید مرسوم هم‌خوانی نداشت، دو بار به‌سبب عقاید کذب و بدعت‌آمیز محکوم شد. با این همه، عقایدش تأثیر فراوانی در آیین یانسن[۵] گذاشتند. بایوس در مِلون[۶] به‌دنیا آمد. در دانشگاه لوون الهیات خواند و در ۱۵۵۲ استاد و در ۱۵۷۵م رئیس همان دانشگاه شد. در ۱۵۶۳م نماینده‌ای در شورای ترانت[۷] بود. تألیفات وی دربارۀ اختیار، گناهکاری، و برائت، که ملهم از نوشته‌های اوگوستین هیپویی قدیس[۸] بود و در ۱۵۶۳ـ۱۵۶۴م انتشار یافت، در تضاد آشکار با عقایدی بود که در شورای ترانت به رسمیت شناخته شد. پاپ پیوس پنجم[۹] در نامه‌ای رسمی با عنوان همۀ دردها[۱۰] (۱۵۶۷م) و پاپ گرگوریوس سیزدهم[۱۱] نیز در ۱۵۸۰م آرای بایوس را بدعت دانستند و محکوم کردند. یسوعیان[۱۲] نیز به رهبری روبرتو بلّارمینو[۱۳] سرسختانه از آثار او انتقاد کردند.