شارتیه، آلن (۱۳۸۵ـ۱۴۳۳م)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شارتیِه،‌ آلِن (۱۳۸۵ـ۱۴۳۳م)(Chartier, Alain)

شاعر و سیاسی‌نویس فرانسوی. سبک تعلیمی، آراسته، و لاتینی‌مآب وی سرمشق شاعران و نثرنویسان نسل‌های بعد بود. شارتیه در دانشگاه پاریس[۱] تحصیل کرد، وارد خدمات دربار شد، و منشی شارل هفتم بود. نخستین دفتر اشعارش، کتاب چهار بانو[۲] (۱۴۱۵)، بحثی میان چهار بانو است که عاشقان آن‌ها در نبرد آژنکور[۳] کشته، اسیر، مفقود، و فراری شده‌اند. همین روش گفت‌وگو در اثر منثورش، چهار مقصر[۴] (نوشتۀ ۱۴۲۲)، به‌کار رفته است. اشعار شارتیه عبارت‌اند از بانوی زیبای بی‌رحم[۵]، ترانۀ صلح[۶] و کتاب دعای اشراف[۷]، که اثر نخست، داستان عشقی نافرجام است که شهرت بسیار یافت.

 


  1. The University of Paris
  2. Livre des quatre dames
  3. Agincourt
  4. Quadrilogue invectif
  5. La Belle Dame sans merci
  6. Le lai de paix
  7. Le Bréviaire des nobles