شاین، قبیله

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی

شایِن، قبیلۀ (Cheyenne)

شايِن، قبيله

از قبایل سرخ‌پوست امریکا[۱]، با جمعیت تقریبی ۱۱,۵۰۰ نفر (۱۹۹۰)، از جنگجوترین سرخ‌پوستان دشت‌‌ها[۲] در نبرد لیتل بیگ‌هورن[۳] در ۱۸۷۶ به داکوتا سو[۴] پیوست. مبدأ پیدایش آنان مینه‌سوتا بود. اما اکنون در قرارگاه‌هایی که در ۱۸۷۸ تأسیس شدند، در مونتانا[۵]، اوکلاهما[۶]، و داکوتای جنوبی[۷] زندگی می‌کنند. زبان آنان از خانوادۀ زبانی آلگونکوئین[۸] است. شاین‌ها به خدای آسمانی و خدایی در زیرزمین و ارواحی اعتقاد داشتند که در چهار نقطۀ قطب زندگی می‌کردند. آنان نیز چون سرخ‌پوستان دشت‌نشین معتقد بودند که برای رسیدن به روح محافظ باید از قوۀ تخیل استفاده کرد و مراسم اصلی آنان رقص مار بود. آنان در ده دستۀ مهم سازمان یافته بودند که برخی از آنها جوامعی نظامی و جادوگر (شمن‌گرا) بودند. شاین‌ها در ابتدا کشاورزان و شکارچیانی بودند که در مینه‌سوتا به‌سر می‌بردند، اما پس از حدود ۱۷۰۰ سال به‌سمت غرب کوچ کردند و وارد داکوتای شمالی شدند و آن‌جا، پس از به‌دست‌آوردن اسب و تفنگ به شکار بوفالو وابستگی شدیدی پیدا کردند. حدود اواخر قرن ۱۸ بیماری آبله و جنگ‌های متعدد با چیپوا[۹] و داکوتاسو از تعدادشان کاست و آنان برای ادامۀ زندگی به‌سمت رود پلت[۱۰] به‌راه افتادند. به‌سبب حرکت بخش بزرگی به‌سمت رود آرکانزاس[۱۱] در ۱۸۳۲، قبیله به دو دسته تقسیم شد. شاین‌ها بین سال‌های ۱۸۵۷ و ۱۸۷۹ به شهرک‌های سفیدپوستان حمله می‌کردند. در ۱۸۶۷ با امضای پیمان مدیسین لاج[۱۲] در قرارگاهی در اوکلاهما ساکن شدند؛ شمار اندکی از آنان پس از ۱۸۷۵ در آن‌جا ساکن شدند.

 


  1. American Indians
  2. Plains Indians
  3. Battle of the Little Bighorn
  4. Dakota Sioux
  5. Montana
  6. Oklahoma
  7. South Dakota
  8. Algonquian
  9. Chippewa
  10. Platte River
  11. Arkansas River
  12. Treaty of Medicine Lodge