فالیر، مارینو (۱۲۷۴ـ۱۳۵۵م)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فالیِر، مارینو (۱۲۷۴ـ۱۳۵۵م)(Falier, Marino)

فاليِر، مارينو

اشراف‌زادۀ ونیزی. پس از سال‌ها خدمت در مقام سفیر و فرماندۀ نیروی دریایی، در ۱۳۵۴م به سِمَت «دوجه[۱]» (فرمانروای ونیز) برگزیده شد. به مخالفت با اعیان هم‌طبقۀ خود برخاست و برای براندازی اولیگارشی[۲] به توطئه‌چینی پرداخت. به توطئۀ فالیر پی‌بردند و او را اعدام کردند. داستان زندگی او الهام‌بخش لرد بایرون[۳] در سرودن شعر «مارینو فالیرو[۴]» (۱۸۲۱) بوده است.

 


  1. doge
  2. oligarchy
  3. Byron
  4. Marino Faliero