فوشه کور، شارل هانری دو
فوشِهکور، شارْل هانْری دو (۲۳ اوت ۱۹۲۵ – ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶م) (Charles-Henri de Fouchécour)
| شارْل هانْری دو فوشِهکور Charles-Henri de Fouchécour | |
|---|---|
| زادروز |
۱۹۲۵م |
| درگذشت | ۲۰۲۶م |
| ملیت | فرانسوی |
| تحصیلات و محل تحصیل | مدارس عالی الجزایر و تونس، دکتری از دانشگاه سوربن |
| شغل و تخصص اصلی | خاورشناس |
| سمت | استاد پژوهشگاه ملی زبانها و تمدنهای شرقی دانشگاه پاریس (از ۱۹۷۳م)، مدیر بخش ایرانشناسی فرانسه در تهران (۱۹۷۴ـ۱۹۷۹م)، استاد مطالعات زبان فارسی (از ۱۹۸۴م) و مدیر موسسۀ مطالعات ایرانی در دانشگاه پاریس (از ۱۹۸۷م) |
| آثار | دستور زبان فارسی (۱۹۸۱م)؛ وصف طبیعت در غزل فارسی قرن یازدهم میلادی (رسالۀ دکتری) (پاریس، ۱۹۶۹م)؛ مفاهیم اخلاقی در ادبیات فارسی از قرن نهم تا قرن سیزدهم میلادی (پاریس، ۱۹۸۶م). ترجمه دیوان حافظ به زبان فرانسه |
| گروه مقاله | خاورشناسی |
خاورشناس فرانسوی. پدرش مهندس راهآهن بود و پس از مدتی ریاست کل راهآهن مراکش را که در آن زمان مستعمره فرانسه بود، بر عهده گرفت. به همین دلیل شارل هانری، دبستان و دبیرستان را در مراکش خواند و ۱۷ سال آغازین عمر خود را همراه والدینش در این کشور زندگی و در مدارس فرانسوی تحصیل کرد. بعدتر، زبان عربی آموخت (۱۹۵۱ـ۱۹۵۴م) و در مدارس عالی الجزایر و تونس درس خواند (۱۹۵۴ـ۱۹۵۷م). از مدرسۀ زبانهای شرقی پاریس دیپلم زبان فارسی گرفت (۱۹۶۲م) و بعدتر نیز تحصیلاتش را در این رشته تا پایان مقطع دکتری در دانشگاه سوربن و مدرسۀ مطالعات عالی ادامه داد. چندی در ایران بهسر برد و به مطالعۀ نسخ خطی پرداخت (۱۹۶۸ـ۱۹۷۱م). استاد پژوهشگاه ملی زبانها و تمدنهای شرقی دانشگاه پاریس (از ۱۹۷۳م)، مدیر بخش ایرانشناسی فرانسه در تهران (۱۹۷۴ـ۱۹۷۹م)، استاد مطالعات زبان فارسی (از ۱۹۸۴م) و مدیر موسسۀ مطالعات ایرانی در دانشگاه پاریس (از ۱۹۸۷م) بوده است. دو فوشهکور در سال ۱۹۹۸م به سمت مدیریت واحد مطالعات شرقی و زبان عربی در دانشگاه سوربن برگزیده شد و چند سال مدیر بخش دکتری زبان و تمدن خاور نزدیک در همان دانشگاه بود.
از آثارش: دستور زبان فارسی (۱۹۸۱م)؛ وصف طبیعت در غزل فارسی قرن یازدهم میلادی (رسالۀ دکتری) (پاریس، ۱۹۶۹م)؛ مفاهیم اخلاقی در ادبیات فارسی از قرن نهم تا قرن سیزدهم میلادی (پاریس، ۱۹۸۶م). مهمترین اثر هانری دوفوشه کور ترجمۀ دیوان حافظ به زبان فرانسه است؛ اثری به نثر، با شرح و حاشیهنویسی مفصل برای مخاطب فرانسویِ ناآشنا با سنت شعر فارسی.