لیائونینگ: تفاوت میان نسخه‌ها

|جمعیت=۴۱,۱۶۰,۰۰۰ نفر (۱۹۹۶)

|مساحت(کیلومتر مربع)=۱۵۱هزار

}}استانی در شمال شرقی چین، با ۱۵۱هزار کیلومتر مربع مساحت، و ۴۱,۱۶۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). از شرق به جیلین<ref>Jilin

</ref>، از جنوب شرقی به کرۀ شمالی، از جنوب به خلیج کره<ref>Korea Bay </ref> و خلیج لیائودونگ<ref>Gulf of Liaodong </ref>، از جنوب غربی به هبی<ref>Hebei </ref>، و از شمال غربی به مغولستان داخلی<ref>Inner Mongolia </ref> محدود است. مرکزش شنیانگ<ref>Shenyang </ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از آنشان<ref>Anshan </ref>، فوشون<ref>Fushun </ref>، لیائویانگ<ref>Liaoyang </ref>، و دالیان<ref>Dalian </ref> (بندر). استان مزبور جلگۀ دونگبی<ref>Dongbei Plain </ref> (جلگۀ منچوری<ref>Manchurian Plain </ref>) و علفزارهای فلات مغولستان<ref>Mongolian Plateau</ref> را دربر دارد و از صنعتی‌ترین مناطق چین به‌شمار می‌رود، صنایع و تولیدات آن شامل زغال‌سنگ، آهن، نمک، و نفت است. ژاپن بین ۱۹۰۵ و ۱۹۴۵ شهر را توسعه داد و این رشد شبه‌جزیرۀ لیائودونگ<ref> Liaodong Peninsula</ref> را نیز دربرگرفت ـ که بندرهای آن به تصرف روس‌ها درآمده بودند.

'''آب و هوا'''. لیائونینگ دارای تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد است. گرم‌ترین بخش این استان در ساحل جنوبی آن قرار دارد. تقریباً دوسوم ریزش‌جوی<ref> precipitation</ref> سالانۀ لیائونینگ در تابستان صورت می‌گیرد؛ میانگین آن بین ۱۲۰۰ میلی‌متر در شبه‌جزیرۀ لیائودونگ و ۴۰۰ میلی‌متر در غرب استان متغیّر است.