اسفورتسا، کارلو (۱۸۷۳ـ۱۹۵۲): تفاوت میان نسخه‌ها

|زادروز=۱۸۷۳م

|سمت =وزیر خارجه در دولت جووانی جولیتی (۱۹۲۰)

|آثار =ایتالیای معاصر: خاستگاه های فکری و اخلاقی آن (۱۹۴۶)- ایتالیا و ایتالیایی ها (۱۹۴۸)

}}دیپلمات و سیاستمدار ایتالیایی. در ۱۹۱۹ معاون وزیر امور خارجه و در ۱۹۲۰ وزیر خارجه در دولت جووانی جولیتّی<ref>Giovanni Giolitti

 

</ref> شد. در ۱۹۲۲ سفیر ایتالیا در فرانسه بود. اما پس از روی‌کارآمدن موسولینی<ref>Mussolini

</ref>، از مقامش استعفا کرد و به ایتالیا بازگشت و برضد فاشیسم فعالیت کرد. در ۱۹۲۸ به ناچار ایتالیا را ترک کرد و به بلژیک و سپس امریکا رفت. در ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگشت و پس از آن که بار دیگر وزیر خارجۀ ایتالیا شد، در کنفرانس پاریس (۱۹۴۷) در صحنۀ دیپلماسی اروپا ظاهر شد. آخرین سال‌های زندگی‌ او به تلاش برای احیای نفوذ ایتالیا در صحنۀ سیاست جهانی و بازگرداندن ایتالیا به صف متحدان غربی گذشت. در ۱۹۵۱، که به‌سبب بیماری از مقامش استعفا کرد، شاهد تحقق‌یافتن سیاست‌هایش بود. اسفورتسا در مونتینیوزو<ref> Montignoso </ref>، نزدیک ماسا<ref>Massa </ref>، در ایتالیا، زاده شد. فعالیت‌های دیپلماتیک او در استانبول، پکن، پاریس، مادرید، و لندن موجب شهرتش شد. ازجمله آثار اوست:''۵۰ سال جنگ و دیپلماسی در بالکان''<ref>''Fifty Years of War and Diplomacy in the Balkans''</ref> (۱۹۴۱)؛ ''ماکیاولی: لاتینی و ایتالیایی''<ref>''Machiavelli: Latin and Italian''  

</ref> (۱۹۴۲)؛''ایتالیایی‌های راستین''<ref>''The Real Italians'' </ref> (۱۹۴۲)؛ ''جنگ تمامیت‌خواهانه و پس از آن''<ref>''Totalitarian War and After'' </ref> (۱۹۴۲)؛ ''ایتالیای معاصر: خاستگاه‌های فکری و اخلاقی آن''<ref>''Contemporary Italy: Its Intellectual and Moral Origins'' </ref> (۱۹۴۶)؛ و ''ایتالیا و ایتالیایی‌ها''<ref>''Italy and the Italians''</ref> (۱۹۴۸).

[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:ایتالیا]]