مجموعه فرهنگستان‌های ایران: تفاوت میان نسخه‌ها

تمرکز در شکل بنا و آزاد گذاشتن بیش‌تر اراضی مجموعه، استفادۀ خلاق از مبانی کهن‌الگوهای معماری ایران، وحدت و یکپارچگی بنا، احترام به بستر خاکی، افقی بودن بنا، رعایت زاویۀ تاریخی در بنا و بالاخره دید کوه دماوند از مهم‌ترین اصول و مفاهیمی است که در طرح ارائه شدۀ فرهنگستان توسط میرمیران لحاظ شده است. ولی شاید سادگی بنای فرهنگستان و نمادین بودن آن و محدود بودن عناصر اصلی تشکیل دهندۀ آن مهم‌ترین ویژگی این طرح باشد. عناصر تشکیل دهندۀ بنا عبارتند از: ورودی، صفه، حیاط مرکزی، گنبد گردهمایی‌ها و دیوارۀ فرهنگستان‌ها که با حضور آزادانه بر قسمتی از تپۀ شیب‌دار زمین بنا ترکیب موزون و برجسته‌ای را از عناصر طبیعی و مصنوعی به وجود آورده و زیبایی بنا در زمین را متبلور ساخته است. صفه و حیاط مرکزی در واقع دو فضای باز ممتاز را با شخصیت‌های متفاوت معنا می‌کنند. در طرح میرمیران کل اجزاء برنامه در چند عنصر اصلی خلاصه شده است: سطح افقی وسیعی به ابعاد ۲۰۰ × ۸۵ متر که در بلندترین قسمت زمین (به فاصلۀ 70- 80 متر از مرز زمین و میدان ورودی مجموعه) و در جهت شرقی-غربی قرار گرفته است. این سطح افقی با صفه، بدون مداخلۀ زیاد در توپوگرافی طبیعی زمین، به شکلی روی زمین نشسته است که در جایی تقریباً هم‌سطح و در جایی بلندتر از سطح زمین است و در جبهۀ شمالی نیز بخشی از تپه تقریباً جزئی از صفه شده است. این سطح وسیع، با توجه به موقعیت و چشم‌انداز بسیار زیبایی که دارد، محل برگزاری اجتماعات و مراسم بزرگ در هوای آزاد، و در عین حال عنصر پیونددهندۀ سایر اجزاء مجموعه است.   

'''مشخصات اجزاء مجموعه'''