فرخ زاد، فروغ (تهران ۱۳۱۳ ـ همان جا ۱۳۴۵ش): تفاوت میان نسخه‌ها

شاعر پیشتاز و سینماگر ایرانی. در خانواده‌ای متوسط از پدری نظامی و سخت‌گیر، فرهنگ دوست و کتابخوان که دستی به قلم داشت و شعر می‌گفت و از مادری پای‌بند به اصول اخلاقی، زاده شد. تحصیلات متوسطه‌اش ناتمام ماند و ازدواجش با پرویز شاپور نیز بسیار زود به طلاق انجامید. از شیوۀ نوگرایان اعتدالی به نوگرایی گسترده رسید و ازنظر ذهنی و زبانی خلوص و سادگی و نوآوری را درهم آمیخت. جسارت او در بیان عاطفه و حس زنانه‌اش بسیار بود و به‌سرعت، در صفِ نخست شعر جدید جای گرفت: ''اسیر'' (تهران، ۱۳۳۱)، ''دیوار'' (تهران، ۱۳۳۶)، ''عصیان'' (تهران، ۱۳۳۷)، ''تولدی دیگر'' (تهران، ۱۳۴۲)، ''ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد'' (تهران، ۱۳۵۳). صراحت‌های فرّخ‌زاد گاه هراس‌آور است. به‌علت تصادف رانندگی درگذشت و در آرامگاه ظهیرالدولۀ تجریش به‌خاک سپرده شد. در چند سال آخر زندگی‌اش به فعالیت‌های سینمایی هم پرداخت و فیلم ''خانه سیاه است'' را دربارۀ بیماران جُذامی تبریز ساخت.