مهدوی دامغانی، احمد: تفاوت میان نسخه‌ها

احمد مهدوی دامغانی (مشهد 12 شهریور ۱۳۰۵- امریکا 27 خرداد 1401ش)<br><p>محقق ایرانی و استاد و دانشمند علوم اسلامی. تحصیلات خود را در مشهد و در محضر شیخ شمس‌الواعظین خراسانی و [[محمدتقی ادیب نیشابوری|محمّدتقی ادیب نیشابوری]] و استادان دیگر گذرانید. پس از آن به تهران رفت و نزد [[میرزا مهدی آشتیانی]] و [[محمدتقی آملی|شیخ محمّدتقی آملی]] دانش اندوخت و از علامه حایری سمنانی و [[شهاب الدین مرعشی نجفی|سیّد شهاب‌الدّین مرعشی]] اجازۀ روایت گرفت. احمد مهدوی دامغانی علاوه بر تسلط بی‌مانندش بر ادبیات و زبان عربی و داشتن حافظه‌ای سرشار از آیات و روایات معصومین، اشراف ویژه‌ای نیز بر علم‌ رجال و همۀ علوم اسلامی داشت. استاد او در زبان عربی [[عبدالحمید بدیع الزمان کردستانی|عبدالحمید بدیع‌الزمان کردستانی]] بود. </p><p>پس از اخذ لیسانس از دانشکدهٔ معقول و منقول (1327)، در ۱۳۳۳ لیسانس و در ۱۳۴۱ دکتری ادبیات فارسی را از دانشگاه تهران گرفت و به تدریس در همان دانشگاه پرداخت. از سال ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۴ در دانشگاه مادرید به تدریس ادبیات عرب و فارسی و [[فقه]] اسلامی اشتغال داشت. مهدوی دامغانی چندین سال سردفتر اسناد رسمی در تهران و از سال ۱۳۵۴ رئیس کانون سردفتران اسناد رسمی بود، به همین دلیل پس از پیروزی انقلاب اسلامی محاکمه و چندی در زندان اوین حبس بود که سریعاً به درخواست مراجع دینی تبرئه و آزاد شد. وی از سال ۱۳۶۶ مقیم آمریکا و در [[دانشگاه هاروارد]] و دانشگاه پنسیلوانیا<ref>University of Pennsylvania</ref> مشغول به تدریس در مقطع دکترا و فوق دکترا بود. رشته‌های تدریس او در آمریکا شامل معارف اسلامی، ادبیات عرب، ادبیات فارسی و برخی علوم اسلامی بوده‌ است. وی فرزند آیت‌الله شیخ محمدکاظم مهدوی دامغانی و برادر بزرگ [[محمود مهدوی دامغانی]] بود.