پرش به محتوا

صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی (سلیمان‌آباد 1274- تنکابن 1351ق)
{{جعبه زندگینامه
|عنوان =
|نام =صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=پزشک تنکابنی
|لقب=
|زادروز=سلیمان‌آباد 1274ق
|تاریخ مرگ=تنکابن 1351ق
|دوره زندگی=
|ملیت=ایرانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =طبیب
|سبک =
|مکتب =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =معالجۀ امراض اطفال؛ جامع‌المجربات و جنگ‌المجربات؛ مراثی حضرت امام حسین سیدالشهداء؛ تعليقاتی بر الفاخر فی الطب محمد بن زکریا رازی؛ حاشیه بر کتاب قانونچه؛ حاشیه بر قانون ابوعلی سینا
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =پزشکی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی (سلیمان‌آباد 1274- تنکابن 1351ق)   Sadraldin Abumohammad Musa Tonekaboni


(ملقب به پزشک تنکابنی) طبیب، عالم دینی و شاعر ایرانی. پدرش، میرزا محمد، مؤلف قصص‌العلما و از علمای پرآوازۀ غرب مازندران بود و نیاکانش به کار طبابت می‌پرداختند. موسی در زادگاهش رشد و نمو کرد. سپس در دورۀ [[ناصرالدین شاه قاجار]] به تهران عزیمت کرد و ده سال دانش پزشکی آموخت و نزد میرزا حسین زرندی حکیم توپخانه، میرزا عبدالکریم تهرانی معتمدالحكما، میرزا عبدالباقی رزاقی، میرزا عبدالکریم (معروف به حکیم مرکبی)، میرزا عبدالمطلب کاشانی، میرزا محمد قاسانی و میر سیدعلی شمس‌المعالی شاگردی کرد و در طبابت مهارت یافت. پس از آن هفت سال از میرزا عبدالوهاب زرندی و میرزا محمد (معروف به حکیم کولیج) روش نسخه‌نویسی را براساس علم فارماکولوژی<ref>Pharmacologie</ref> فراگرفت و به مدت یک سال در تهران به کار پزشکی پرداخت. صدرالدین ابومحمد ادیبی خوش‌خط بود و در نوشتن خط نستعلیق مهارت داشت. موضوع بیش‌تر شعرهایش دینی است. پیکرش او را در کنار گور پدرش در سلیمان‌آباد تنکابن به خاک سپردند.  
(ملقب به پزشک تنکابنی) طبیب و شاعر ایرانی دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)|پهلوی]] اول. پدرش، میرزا محمد، مؤلف [[قصص العلما|قصص‌العلما]] و از علمای پرآوازۀ غرب [[مازندران]] بود و نیاکانش به کار طبابت می‌پرداختند. موسی در زادگاهش رشد و نمو کرد. سپس در دورۀ [[ناصرالدین شاه قاجار]] به تهران عزیمت کرد و ده سال دانش پزشکی آموخت و نزد میرزا حسین زرندی حکیم توپخانه، میرزا عبدالکریم تهرانی معتمدالحكما، میرزا عبدالباقی رزاقی، میرزا عبدالکریم (معروف به حکیم مرکبی)، میرزا عبدالمطلب کاشانی، میرزا محمد قاسانی و میر سیدعلی شمس‌المعالی شاگردی کرد و در طبابت مهارت یافت. پس از آن هفت سال از میرزا عبدالوهاب زرندی و میرزا محمد (معروف به حکیم کولیج) روش نسخه‌نویسی را براساس علم داروشناسی<ref>Pharmacologie</ref> فراگرفت و به مدت یک سال در تهران به کار پزشکی پرداخت. صدرالدین ابومحمد ادیبی خوش‌خط بود و در نوشتن خط نستعلیق مهارت داشت. موضوع بیش‌تر شعرهایش دینی است. پیکر او را در کنار گور پدرش در سلیمان‌آباد تنکابن به خاک سپردند.    
 
 
 
'''کتاب‌شناسی''' (گزیدۀ آثار)
 
* ''حملۀ حسینیه''؛ منظوم به سبک [[شاهنامه]] [[فردوسی طوسی، ابوالقاسم (طوس ۳۲۹ـ ۴۱۷/۴۱۱ق)|فردوسی]]
* ''معالجۀ امراض اطفال''
* ''فرهنگ و معانی''
* ''جامع‌المجربات و جنگ‌المجربات''
* ''مراثی حضرت امام حسین سیدالشهداء''
* ''تعليقاتی بر الفاخر فی الطب'' [[رازی، محمد بن زکریا (ری ۲۵۱ـ۳۱۳ق)|محمد بن زکریا رازی]]
* ''حاشیه بر کتاب [[قانونچه]]''
* ''حاشیه بر [[القانون (کتاب)|قانون]] [[ابوعلی سینا]]''
* ''حاشیه بر شرح نفیس''
* ''حاشیه بر تحفۀ حكيم مؤمن''
* ''حاشیه بر منتهى الأغراض فی علم الامراض''  ''<br />''
----
----
'''منابع:'''
* ''دانشمندان مازندران''، گلبرار رئیسی آتنی؛ ساری، 1384ش
* ''بزرگان تنکابن''، محمد سمامی حائری؛ انتشارات کتابخانۀ عمومی آیت‌الله مرعشی نجفی، 1372ش
<references />
<references />
[[رده:پزشکی]]
[[رده:پزشکی]]
[[رده:اشخاص و آثار، تاریخ پزشکی]]
[[رده:اشخاص و آثار، تاریخ پزشکی]]
۴۸٬۰۱۹

ویرایش