بیست (فیلم سینمایی): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
(صفحهای تازه حاوی «سومین فیلم بلند سینمایی عبدالرضا کاهانی در مقام کارگردان، تولید سال 1387ش. ''بیست'' به هفدهمین دورۀ جشنوارۀ بینالمللی فیلم دمشق راه یافت و برندۀ جایزۀ نقرۀ مسابقۀ فیلمهای بلند این جشنواره شد. همچنین این فیلم در بیست و هفتمین دوره جشنواره...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
سومین فیلم بلند سینمایی [[عبدالرضا کاهانی]] در مقام کارگردان، تولید سال 1387ش. ''بیست'' به هفدهمین دورۀ جشنوارۀ بینالمللی فیلم دمشق راه یافت و برندۀ جایزۀ نقرۀ مسابقۀ فیلمهای بلند این جشنواره شد. همچنین این فیلم در [[بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر|بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر]] در بخشهای بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول مرد ([[پرویز پرستویی (همدان ۱۳۳۴ش)|پرویز پرستویی]]) و بهترین فیلمنامه نامزد دریافت بوده و علاوه بر این جوایز دیپلم افتخار بهترین کارگردانی، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم مرد ([[علیرضا خمسه]]) و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن ([[مهتاب کرامتی (تهران ۱۳۵۰ش)|مهتاب کرامتی]]) را دریافت کرده است. ''بیست'' در سال بعد نیز برندۀ جایزۀ ویژۀ هیأت داوران و جایزۀ کلیسای جهانی از چهل و چهارمین دورۀ جشنوارۀ فیلم کارلووی واری<ref>Karlovy Vary International Film Festival</ref> (2009) بوده است. | سومین فیلم بلند سینمایی [[عبدالرضا کاهانی]] در مقام کارگردان، تولید سال 1387ش. ''بیست'' به هفدهمین دورۀ جشنوارۀ بینالمللی فیلم دمشق راه یافت و برندۀ جایزۀ نقرۀ مسابقۀ فیلمهای بلند این جشنواره شد. همچنین این فیلم در [[بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر|بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر]] در بخشهای بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول مرد ([[پرویز پرستویی (همدان ۱۳۳۴ش)|پرویز پرستویی]]) و بهترین فیلمنامه نامزد دریافت بوده و علاوه بر این جوایز دیپلم افتخار بهترین کارگردانی، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم مرد ([[علیرضا خمسه]]) و سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن ([[مهتاب کرامتی (تهران ۱۳۵۰ش)|مهتاب کرامتی]]) را دریافت کرده است. ''بیست'' در سال بعد نیز برندۀ جایزۀ ویژۀ هیأت داوران و جایزۀ کلیسای جهانی از چهل و چهارمین دورۀ جشنوارۀ فیلم کارلووی واری<ref>Karlovy Vary International Film Festival</ref> (2009) بوده است. | ||
''بیست'' اثری واقعگرایانه است که کاهانی در آن تلاش میکند از ابتدا تا پایان نگاهش در مرز میان بیطرفی و عدم جبههگیریهای آلوده به سیاستزدگی و با دلسوزی و تعهد اجتماعی که لازمۀ وجودی یک هنرمند است، باقی بماند. بیشتر صحنههای فیلم در یک تالار پذیراییِ در آستانۀ تعطیلی میگذرد و این شخصیتهای فیلم هستند که داستان آرام آن را پیش میبرند. در تمام مدت زمان اثر تقریباً اتفاق دراماتیک چشمگیری خلق نشده است. | |||
مدت فیلم: 90 دقیقه | |||
---- | ---- | ||