باربارا استرایسند: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
باربارا استرایسند (نیویورک ۲۴ آوریل ۱۹۴۲م- ) Barbra Streisand | باربارا استرایسند (نیویورک ۲۴ آوریل ۱۹۴۲م- ) Barbra Streisand | ||
(نام کامل: باربارا جون استرایسند<ref>Barbara Joan Streisand</ref>) بازیگر، خواننده و فیلمساز امریکایی. طی حدود 60 سال فعالیت هنری برندۀ 2 جایزهٔ اسکار، 9 جایزهٔ گرمی، 4 جایزهٔ امی و 1 جایزهٔ تونی شده است. استرایسند در فعالیتهای لیبرال اجتماعی نیز شرکت داشته و در دهۀ ۱۹۹۰ در کنسرت انتخاباتی بیل کلینتن حضور یافت. مدتی (۱۹۶۳ - ۱۹۷۱) همسر [ | (نام کامل: باربارا جون استرایسند<ref>Barbara Joan Streisand</ref>) بازیگر، خواننده و فیلمساز امریکایی. طی حدود 60 سال فعالیت هنری برندۀ 2 جایزهٔ اسکار، 9 جایزهٔ گرمی، 4 جایزهٔ امی و 1 جایزهٔ تونی شده است. استرایسند در فعالیتهای لیبرال اجتماعی نیز شرکت داشته و در دهۀ ۱۹۹۰ در کنسرت انتخاباتی بیل کلینتن حضور یافت. مدتی (۱۹۶۳ - ۱۹۷۱) همسر [[الیوت گولد]] بود و پسرشان، جیسون گولد<ref>Jason Gould</ref> بازیگری است که در ''شاهزادۀ جزر و مد'' کنار مادر بازی میکرد. همسر دومش جیمز برولین<ref>James Brolin</ref> (از ۱۹۹۸) نیز بازیگر است. | ||
از کودکی در آرزوی حضور در دنیای نمایش بود. پس از کسب شهرت در برنامههای کلوبهای شبانه به عنوان خواننده، در سال ۱۹۶۲ سرانجام به برادوی راه یافت و در نخستین نمایش خود، به رغم فرعی بودن نقش نظر همه را جلب کرد جایزۀ منتقدان نیویورک را برنده شد و یکشبه به ستارگان پیوست. او که چهرۀ نه چندان ملیح و شخصیت بروکلینی ولنگارش را با صدایی پردامنه و نیرومند و جاذبهای مقاومتناپذیر جبران میکرد بهسرعت مدارج ترقی را پیمود. در ۱۹۶۴ در برادوی در موزیکال ''دختر شوخ<ref>''Funny Girl''</ref>'' در نقش فانی برایس<ref>Fanny Brice</ref> بازی فوقالعادهای ارائه داد و در همین دوران اوج بود که در ۱۹۶۸ این نقش را در نسخۀ سینمایی ''دختر شوخ'' تکرار کرد و برای بازیاش جایزۀ اسکار این سال مشترکاً به او و [[کاترین هپبورن]] داده شد و در برادوی او را «بازیگر دهه» خواندند. به رغم متوسط بودن بیشتر فیلمهای استرایسند در دههٔ ۱۹۷۰، که اغلب بر محور شخصیت او و برای عرضۀ استعدادهایش به عنوان کمدین یا خواننده ساخته میشدند و انتقادهای مربوط به سرسختی و تکبر او سر صحنه که در تداخل با تمام جنبههای تولید قرار میگرفت، استرایسند یک جاذبۀ بزرگ گیشه و شخصیت سینمایی برجسته باقی ماند. در سال 1976 برای نوشتن ترانۀ فیلم ''ستارهای متولد میشود''<ref>''A Star Is Born''</ref> که خود هم یکی از نقشهای اصلیاش را بازی کرد، برندۀ اسکار شد. | از کودکی در آرزوی حضور در دنیای نمایش بود. پس از کسب شهرت در برنامههای کلوبهای شبانه به عنوان خواننده، در سال ۱۹۶۲ سرانجام به برادوی راه یافت و در نخستین نمایش خود، به رغم فرعی بودن نقش نظر همه را جلب کرد جایزۀ منتقدان نیویورک را برنده شد و یکشبه به ستارگان پیوست. او که چهرۀ نه چندان ملیح و شخصیت بروکلینی ولنگارش را با صدایی پردامنه و نیرومند و جاذبهای مقاومتناپذیر جبران میکرد بهسرعت مدارج ترقی را پیمود. در ۱۹۶۴ در برادوی در موزیکال ''دختر شوخ<ref>''Funny Girl''</ref>'' در نقش فانی برایس<ref>Fanny Brice</ref> بازی فوقالعادهای ارائه داد و در همین دوران اوج بود که در ۱۹۶۸ این نقش را در نسخۀ سینمایی ''دختر شوخ'' تکرار کرد و برای بازیاش جایزۀ اسکار این سال مشترکاً به او و [[کاترین هپبورن]] داده شد و در برادوی او را «بازیگر دهه» خواندند. به رغم متوسط بودن بیشتر فیلمهای استرایسند در دههٔ ۱۹۷۰، که اغلب بر محور شخصیت او و برای عرضۀ استعدادهایش به عنوان کمدین یا خواننده ساخته میشدند و انتقادهای مربوط به سرسختی و تکبر او سر صحنه که در تداخل با تمام جنبههای تولید قرار میگرفت، استرایسند یک جاذبۀ بزرگ گیشه و شخصیت سینمایی برجسته باقی ماند. در سال 1976 برای نوشتن ترانۀ فیلم ''ستارهای متولد میشود''<ref>''A Star Is Born''</ref> که خود هم یکی از نقشهای اصلیاش را بازی کرد، برندۀ اسکار شد. | ||
استرایسند در دهۀ ۱۹۸۰ به کارگردانی نیز روی آورد. در ''ینتل''<ref>''Yentl''</ref> ضمن کارگردانی و نویسندگی و تهیهکنندگی، نقش زن یهودی جوانی را بازی میکرد که خود را به هیأت مردانه درمیآورد و چنان متقاعدکننده است که کارش به ازدواجی کمیک با امی اروینگ<ref>Amy Irving</ref> میکشد. این فیلم برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین موسیقی و جایزهٔ گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال شد. در ۱۹۹۱ فیلم دومش ''شاهزادۀ جزر و مد''<ref>''The Prince of Tides''</ref> کاندیدای دریافت چندین اسکار از جمله بهترین فیلم بود. استرایسند 5 سال پس از شاهزادۀ جزر و مد، فیلم کمدی ''آینه دو چهره دارد''<ref>''The Mirror Has Two Faces''</ref> را کارگردانی کرد. | استرایسند در دهۀ ۱۹۸۰ به کارگردانی نیز روی آورد. در ''ینتل''<ref>''Yentl''</ref> ضمن کارگردانی و نویسندگی و تهیهکنندگی، نقش زن یهودی جوانی را بازی میکرد که خود را به هیأت مردانه درمیآورد و چنان متقاعدکننده است که کارش به ازدواجی کمیک با امی اروینگ<ref>Amy Irving</ref> میکشد. این فیلم برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین موسیقی و جایزهٔ گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال شد. در ۱۹۹۱ فیلم دومش ''شاهزادۀ جزر و مد''<ref>''The Prince of Tides''</ref> کاندیدای دریافت چندین اسکار از جمله بهترین فیلم بود. استرایسند 5 سال پس از شاهزادۀ جزر و مد، فیلم کمدی ''آینه دو چهره دارد''<ref>''The Mirror Has Two Faces''</ref> را کارگردانی کرد. | ||
استرایسند از همان آغاز وحدتی میان شخصیت نمایشی و چهرۀ عمومی اجتماعیاش برقرار کرد. در ''دختر شوخ'' استرایسند و فانی برایس به هم میپیوندند: شوخ و متلکگو است، صدایی معرکه و بینظیر دارد. میخواند که «من بزرگترین ستاره هستم» و سخت میکوشد تا این را ثابت کند. مثل کاترین هپبورن برای نسل گذشته، استرایسند با همت و پشتکار، استعداد و حساسیت خود را به سیستم قبولاند، آن را واداشت برایش کار کند و ناسازگاری کلی خود را با نظام مردسالار سینمایی پنهان نکرد. چهرۀ او (با چشمهای قدری متمایل و بینی بلند) مانع اقبالش نشد و برعکس به طنز و گیرایی نقشآفرینیهایش افرود. | |||
---- | ---- | ||