ابن هشام، جمال الدین عبدالله (قاهره ۷۰۸ـ۷۶۱ق): تفاوت میان نسخه‌ها

<p>(ابومحمد جمال‌الدین عبدالله بن یوسف انصاری، معروف به ابن هشام) نحوی مصری. نسب او به قبیلۀ ابن [[خزرج]]، از یاران [[محمد (ص) (مکه ۵۳پیش از هجرت ـ مدینه ۱۱ق)|پیامبر]] (ص)، می‌رسد. او زمانی به تحصیل علم پرداخت که در زمان حکومت الملک الناصر آشوب‌ها و کشمکش‌های جنگ پایان یافته بود و پس از اخراج صلیبیان، مصر امنیت خود را بازیافته بود. قرائت [[قرآن]]، [[صرف و نحو]]، [[حدیث]]، [[فقه]]، [[شعر]] و ادب را از بزرگان نامی [[قاهره]] آموخت و پس از طی مدارج علمی، به تدریس و تألیف روی آورد و شاگردانی چون ملاح طرابلسی، ابن ملقن، محمد بن احمد بن نویری و ابراهیم بن محمد بن عنان و فرزندش محب‌الدین ابن هشام را تربیت کرد. ابن هشام در زمانی اندک در نحو سرآمد همگان شد و از استادانش پیشی گرفت. ''مُغْنی‌اللبیب عن کتب الاعاریب'' که مهم‌ترین اثر اوست در سراسر جهان اسلام شهرت یافت. استناد به آیات قرآنی و متون ادبی و شواهد مکتوب، این کتاب را از اثری نحوی به اثری نحوی ـ ادبی مبدّل کرده است. این کتاب همواره مورد توجه بوده و پس از قرن‌ها هنوز هم از کتاب‌های درسی مدارس علمیه است. از دیگر آثار اوست: ''اوضح المسالک الی الفیة ابن مالک''؛ ''شذور الذهب فی معرفة کلام العرب''؛ ''قطر الندی و بل الصدی''؛ ''الاعراب فی (عن) قواعد الاعراب''.</p>