آل احمد، جلال (تهران ۱۳۰۲ـ اسالم ۱۳۴۸ش): تفاوت میان نسخه‌ها

|نام =

|آثار =غربزدگی؛ در خدمت و خیانت روشنفکران (۱۳۵۶ش)؛ سنگی بر گوری (۱۳۶۰ش)

}}[[File:10170800.jpg|thumb|جلال آل احمد]][[File:10170800-1.jpg|thumb|جلال آل احمد]]نویسندۀ صاحب‌سبک، روزنامه‌نگار و منتقد اجتماعی. در خانواده‌ای روحانی به‌‌دنیا آمد. پس از پایان تحصیل در دانشکدۀ ادبیات (۱۳۲۶ش) به تدریس پرداخت. از ۱۳۲۳ش به حزب تودۀ ایران پیوست و در انتشار برخی نشریات سیاسی، مانند ''مردم''، ''شاهد'' و ''نبرد زندگی'' همکاری کرد، اما پس از انشعاب از آن حزب، همراه با [[ملکی، خلیل (تبریز ۱۲۸۰ـ ۱۳۴۸ش)|خلیل ملکی]] و به دنبال سرخوردگی از جنبش سیاسی، آثاری با مضمون بازگشت به سنت‌های بومی ـ مذهبی نوشت که تأییدها و انکارهای فراوانی را درپی داشت.  

آل احمد در داستان‌‌هایش، که غالباً خودزندگی‌نامه هم هست، با جسارت و صراحتی آشکار و انتقادی، به حدیث نفسِ آدمیِ بیگانه از جمع می‌پردازد که درگیر جدالی درونی میان باور و تردید است. نثر او، که در ادبیات قدیم فارسی، محاورات عامیانه و تعمق در نثر نویسندگانی چون [[کامو، آلبر (۱۹۱۳ـ۱۹۶۰)|کامو]] و [[سلین، لویی ـ فردینان (۱۸۹۴ـ۱۹۶۱)|سلین]] ریشه دارد، از او نویسنده‌ای صاحب‌سبک ساخته است. پیش‌گامی‌ِ او برای مشارکت در جریان‌های اجتماعی، مانند نقشی که در بنیادگذاریِ‌ [[کانون نویسندگان ایران]] به‌عهده گرفت، او را به‌‌عنوان سخنگوی روشنفکران متعهد دهۀ‌ ۱۳۴۰ش مطرح کرد. همسر وی، [[دانشور، سیمین (شیراز ۱۳۰۰ـ۱۳۹۰ش)|سیمین دانشور]]، از مهم‌ترین نویسندگان زن در تاریخ ادبیات معاصر است.  

از او چند مجموعۀ مقاله و تک‌نگاریِ قوم‌نگارانه نیز منتشر شده است. آثاری نیز از کامو، [[داستایفسکی]]، [[ژید، آندره (۱۸۶۹ـ۱۹۵۱)|آندره ژید]] و دیگران به فارسی ترجمه کرده است. آل احمد که خود با جنجال‌آفرینی پیرامون مرگ [[تختی، غلامرضا (تهران ۱۳۰۹ـ ۱۳۴۶ش)|تختی]] و [[صمد بهرنگی (تبریز ۱۳۱۸ـ ۱۳۴۷ش)|صمد بهرنگی]] به ایجاد شایعات زیادی دامن زده بود، نحوۀ مرگ و تدفینش خود شایعات زیادی را باعث شد. از وی حدود 30 کتاب (عمدتاً در زمان حیاتش) در چهار حوزۀ داستان (کوتاه و بلند)، ترجمه، مجموعه‌مقالات، و سفرنامه‌ها منتشر شده که غالبا تاکنون به کرات تجدید چاپ شده‌اند.

* ''درّ یتیم خلیج، جزیرۀ خارک'' (۱۳۳۹ش)