آدامز، والتر (۱۸۷۶ـ۱۹۵۶): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi2 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi2 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۰: | خط ۳۰: | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}} | }} | ||
[[پرونده:10057000-1.jpg|بندانگشتی|والتر آدامز]] | |||
[[پرونده:10057000.jpg|بندانگشتی|والتر آدامز]] | [[پرونده:10057000.jpg|بندانگشتی|والتر آدامز]] | ||
اخترشناس امریکایی. استفاده از [[طیف بینی|طیفبینی]]<ref>spectroscopy</ref> را برای بررسی ستارهها و سیّارهها بنیادگذاری کرد و به این نتیجه رسید که با درخشندگی<ref>luminosity</ref> و شدت نسبی خطوط طیفی خاص، بازشناختن ستارههای غول<ref>giant star</ref> از ستارههای کوتوله<ref>dwarf star</ref> ممکن است. از طیف ستارگان نیز برای بررسی خواص فیزیکی، حرکات، و فاصلۀ ستارهها بهره گرفت. در نزدیکی [[انطاکیه]]<ref>Antioch</ref>، [[سوریه]]، زاده شد و در دانشگاه [[شیکاگو]] در رشتۀ مکانیک آسمانی<ref>Celestial mechanics</ref> درس خواند. زیرنظر [[هیل، جورج الری (۱۸۶۸ـ۱۹۳۹)|جورج هِیل]]<ref>Hale, George</ref> در زمینۀ طیفبینی اختری<ref>stellar spectrocopy</ref> در رصدخانۀ یرکیز<ref>Yerkes observatory</ref>، واقع در [[ویسکانسین]]<ref>Wisconsin</ref>، بهکار پرداخت. در ۱۹۰۴ هیل را در تأسیس رصدخانۀ ماونت ویلسون<ref>Mount Wilson observatory</ref> بر فراز پاسادنا<ref>Pasadena</ref> در [[کالیفرنیا]] یاری کرد و در ۱۹۲۳، سرپرست آن رصدخانه شد. آدامز با اخترشناسان دیگر، در طرحی بلندمدت، به تعیین قدرمطلق<ref>absolute magnitude</ref> ستارگان پرداخت. آنان، در مجموع، قدر ۶هزار ستاره را بهدست آوردند. دومین عملیات گروهی بلندمدت او تعیین [[سرعت شعاعی]]<ref>radial velocity</ref> بیش از ۷هزار ستاره بود. در ۱۹۲۵، رصد میدان مغناطیسی<ref>gravitional field</ref>ستارۀ «شِعرای یمانی» را، که مؤید نظریۀ نسبیت<ref>relativity</ref> [[اینشتین، آلبرت (۱۸۷۹ـ۱۹۵۵)|آلبرت اینشتین]] بود، عملی ساخت. همچنین، جوّ [[مریخ]]<ref>Mars</ref> و [[زهره]]<ref>Venus</ref> را بررسی کرد. در ۱۹۳۲، وجود [[دی اکسید کربن|دیاکسید کربن]] در جوّ زهره، و در ۱۹۳۴، وجود [[اکسیژن]] به مقدار کمتر از ۰.۱ درصد را در مریخ گزارش کرد. آدامز مسئول طراحی و راهاندازی [[تلسکوپ|تلسکوپ]]<nowiki/>های ۱۰۰ اینچی (۲۵۴سانتیمتری) و ۲۰۰ اینچی (۵۰۸سانتیمتری) در ماونت ویلسون و پالومار<ref>Mount Palomar</ref> بود. در رصدخانه کوه ویلسون موفق به اثبات این موضوع شد که لکهای خورشیدی<ref>sunspots</ref> دمایی کمتر از سایر نقاط قرص خورشید دارند. همچنین، جابهجاییهای دوپلر<ref>Doppler displacement</ref> را برای بررسی چرخش خورشید بهکار بُرد. | اخترشناس امریکایی. استفاده از [[طیف بینی|طیفبینی]]<ref>spectroscopy</ref> را برای بررسی ستارهها و سیّارهها بنیادگذاری کرد و به این نتیجه رسید که با درخشندگی<ref>luminosity</ref> و شدت نسبی خطوط طیفی خاص، بازشناختن ستارههای غول<ref>giant star</ref> از ستارههای کوتوله<ref>dwarf star</ref> ممکن است. از طیف ستارگان نیز برای بررسی خواص فیزیکی، حرکات، و فاصلۀ ستارهها بهره گرفت. در نزدیکی [[انطاکیه]]<ref>Antioch</ref>، [[سوریه]]، زاده شد و در دانشگاه [[شیکاگو]] در رشتۀ مکانیک آسمانی<ref>Celestial mechanics</ref> درس خواند. زیرنظر [[هیل، جورج الری (۱۸۶۸ـ۱۹۳۹)|جورج هِیل]]<ref>Hale, George</ref> در زمینۀ طیفبینی اختری<ref>stellar spectrocopy</ref> در رصدخانۀ یرکیز<ref>Yerkes observatory</ref>، واقع در [[ویسکانسین]]<ref>Wisconsin</ref>، بهکار پرداخت. در ۱۹۰۴ هیل را در تأسیس رصدخانۀ ماونت ویلسون<ref>Mount Wilson observatory</ref> بر فراز پاسادنا<ref>Pasadena</ref> در [[کالیفرنیا]] یاری کرد و در ۱۹۲۳، سرپرست آن رصدخانه شد. آدامز با اخترشناسان دیگر، در طرحی بلندمدت، به تعیین قدرمطلق<ref>absolute magnitude</ref> ستارگان پرداخت. آنان، در مجموع، قدر ۶هزار ستاره را بهدست آوردند. دومین عملیات گروهی بلندمدت او تعیین [[سرعت شعاعی]]<ref>radial velocity</ref> بیش از ۷هزار ستاره بود. در ۱۹۲۵، رصد میدان مغناطیسی<ref>gravitional field</ref>ستارۀ «شِعرای یمانی» را، که مؤید نظریۀ نسبیت<ref>relativity</ref> [[اینشتین، آلبرت (۱۸۷۹ـ۱۹۵۵)|آلبرت اینشتین]] بود، عملی ساخت. همچنین، جوّ [[مریخ]]<ref>Mars</ref> و [[زهره]]<ref>Venus</ref> را بررسی کرد. در ۱۹۳۲، وجود [[دی اکسید کربن|دیاکسید کربن]] در جوّ زهره، و در ۱۹۳۴، وجود [[اکسیژن]] به مقدار کمتر از ۰.۱ درصد را در مریخ گزارش کرد. آدامز مسئول طراحی و راهاندازی [[تلسکوپ|تلسکوپ]]<nowiki/>های ۱۰۰ اینچی (۲۵۴سانتیمتری) و ۲۰۰ اینچی (۵۰۸سانتیمتری) در ماونت ویلسون و پالومار<ref>Mount Palomar</ref> بود. در رصدخانه کوه ویلسون موفق به اثبات این موضوع شد که لکهای خورشیدی<ref>sunspots</ref> دمایی کمتر از سایر نقاط قرص خورشید دارند. همچنین، جابهجاییهای دوپلر<ref>Doppler displacement</ref> را برای بررسی چرخش خورشید بهکار بُرد. | ||