بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م): تفاوت میان نسخه‌ها

 

|زادروز=ونلیا ۱۹۲۵ م

}}آهنگ‌ساز ایتالیایی‌. کار او ترکیبی‌ از فنون‌ سری‌سازی‌ با کُمِّدیا دِلّ آرته<ref>commedia dell’arte </ref> و کارهای‌ آنتی‌فونال‌ است‌، مانند‌ ''هاله‌لویا ۲''<ref> Alleluja II </ref> (۱۹۵۸)، برای پنج‌ گروه‌ ساز. دستاورد پربار او عبارت‌اند از یازده ''سِکوئِنتسا (سکانس‌)''<ref>Sequenzas/Sequences </ref> (۱۹۵۸ـ۱۹۸۵) برای‌ انواع‌ تک‌خوان‌ها یا تک‌نوازها، ''سینفونیا''<ref>Sinfonia </ref> (۱۹۶۸ـ۱۹۶۹) برای‌ خوانندگان‌ و ارکستر، ''فورماتسیونی''<ref>Formazioni/Formations </ref> (۱۹۸۷) برای‌ ارکستر، و اپرای‌ ''پادشاهی ‌گوش‌ می‌دهد''<ref>Un re in ascolto/A King Listens </ref> (۱۹۸۴)‌. بریو در اونِلیا<ref>Oneglia </ref> به‌‌دنیا آمد. پس‌ از تعلیم‌ گرفتن‌ از جورجو گِدینی<ref>Giorgio Ghedini </ref> در میلان‌ و لوئیجی‌ دالاّ پیکّولا<ref>Luigi Dallapiccola </ref> در امریکا، در ارتباط‌ با اعضای‌ جنبش‌ پیشرو اروپایی‌ مانند‌ اشتوکهاوزِن<ref>Stockhausen</ref>، بولِز<ref> Boulez </ref>، و برونو مادِرنا<ref>Bruno Maderna </ref> قرار گرفت‌؛ همراه‌ با مادِرنا یک‌ استودیوی‌ الکترونیک‌، با ‌نام‌ استودیو دی‌ فونولوجیا موزیکاله‌ (استودیوی‌ صداشناسی‌ موسیقایی‌)<ref>Studio di Fonologia Musicale </ref>، را در رادیو میلان<ref>Milan Radio </ref> تأسیس‌ کرد (۱۹۵۳ـ۱۹۶۰). از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۲ در امریکا اقامت‌ داشت‌ و در سال‌های ۱۹۶۵ـ۱۹۷۲ در مدرسۀ‌ جولیارد<ref>Juilliard School </ref> نیویورک‌ تدریس‌ می‌کرد. هرچند تکنیک‌های‌ آهنگ‌سازی‌ او محکم‌ و بی‌انعطافند، جلوۀ‌ آن‌ها با نوعی‌ بذله‌گویی‌ و تصنع‌ فراگیر تلطیف‌ می‌شود. بریو از فعال‌ترین‌ آهنگ‌سازان‌ موسیقی‌ الکترونیک‌ است و در انستیتوی‌ پژوهش‌ و هماهنگی‌ آکوستیک‌/موسیقی‌ (ایرکام)<ref>(The Institut de Recherche et de Co-ordination Acoustique/Musique (IRCAM

</ref> با بولِز کار کرده‌ است‌. همچنین‌ از نت‌نویسی‌ گرافیکی‌ نیز استفاده‌ کرد؛ بسیاری‌ از آثار او، گسترۀ‌ وسیعی‌ از گزینش‌ها را برای‌ اجراکننده‌ بر‌جا می‌گذارند. بریو توجه‌ خاصی‌ به‌ کشف‌ امکانات‌ زبان‌ به‌‌شکل‌ پیشرفته‌ در اجرای‌ موسیقی‌ دارد.<br/> &nbsp;