خیناسترا، آلبرتو اواریستو (۱۹۱۶ـ۱۹۸۳): تفاوت میان نسخه‌ها

خیناسْتِرا، آلبِرْتو اِواریسْتو (۱۹۱۶ـ۱۹۸۳)(Ginastera, Alberto Evaristo)

|آثار =صحنه های باله های پانامبی (۱۹۴۰)، استانسیا (۱۹۴۱)

 

آهنگ‌ساز آرژانتینی. آثار نخستین او، ازجمله ''پَمپه‌آنا شمارۀ ۳''‌<ref>''Pampeana No.3'' </ref> (۱۹۵۴)، بیشتر سبکی ملی‌گرایانه دارد، اما پس از ۱۹۵۸ به تکنیک‌های امروزین سریال‌سازی، ریتم‌های شانسی (← [[موسیقی_تصادفی|موسیقی_تصادفی]])، و استفاده از کسرپرده‌ها روآورد. شهرتش بیش از همه به‌سبب اپراهایش است، که سبک ملی‌گرایانه نخستین او را کنار می‌زنند تا تکنیک‌های آتونال پیشرفته‌تر را جانشین آن سازند، که ازجمله آن‌هاست: ''دون رودریگو''<ref>''Don Rodrigo''</ref> (۱۹۶۴)، ''بومارتسو''<ref>''Bomarzo'' </ref> (۱۹۶۷)، و ''بئاتریس چِنچی''<ref>''Beatrice Cenci'' </ref> (۱۹۷۱). خیناسْتِرا در کنسرواتوار ملی بوئنوس آیرس<ref>National Conservatory of Buenos Aires</ref> زیرنظر آتوس پالما<ref>Athos Palma</ref> تحصیل کرد و در ۱۹۳۸ فارغ‌التحصیل شد. از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ به امریکا سفر کرد و از ۱۹۴۸ در بوئنوس آیرس به‌تدریس پرداخت، و از ۱۹۶۳ مدیریت مرکز مطالعات عالی موسیقایی<ref>Center for Advanced Musical Studies</ref> را برعهده گرفت. پس از توقیف ''بومارتسو'' به‌دلیل صحنه‌های به اصطلاح زشت و قبیحی که به بالۀ آن نسبت می‌دادند، بوئنوس آیرس را ترک و از ۱۹۶۸ در امریکا و از ۱۹۷۰ در اروپا زندگی کرد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌های باله‌های ''پانامبی''<ref>''Panambi'' </ref> (۱۹۴۰)، ''اِستانسیا''<ref>''Estancia'' </ref> (۱۹۴۱). ارکستری ''واریاسیون‌های کنچرتانته''<ref>''Variaciones Concertantes''</ref> برای ارکستر (۱۹۵۳)، ''کنسرتو برای سازهای زهی''<ref>''Concerto per corde'' </ref> (۱۹۶۵)، ''اتودهای سمفونیک''<ref>''Estudios Sinfónicos''</ref> (۱۹۶۷). موسیقی مجلسی سه کوآرتت زهی (۱۹۴۸، ۱۹۵۳، ۱۹۷۳)، سه سونات پیانو (۱۹۵۲، ۱۹۸۱، ۱۹۸۲).