پرش به محتوا

سملقان، شهرستان: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۱۱ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{الگو: جعبه اطلاعات شهر ایران|نام فارسی=|نام لاتین=Samalqan|نام‌ قدیمی=|نام دیگر=|استان=خراسان شمالی|شهرستان=|بخش=مرکزی، و سملقان|موقعیت=شمال شرقی ایران و غرب استان خراسان شمالی|جمعیت=75,645نفر (1395ش)|نوع اقلیم=معتدلِ نسبتاً گرم و نیمه‌خشک|ارتفاع از سطح دریا=735متر (مرکز شهرستان)|تولیدات و صنایع مهم=گندم، جو، کلزا، گوجه فرنگی، پیاز، هندوانه، پنبه و یونجه|برخی بناهای مهم=مجموعۀ تاریخی اسپاخو|شهر ها و آبادی های مهم=شهر آشخانه}}
سملقان، شهرستان (County) Samalqan
سملقان، شهرستان (County) Samalqan
[[پرونده:2042172731.jpg|بندانگشتی|360x360پیکسل|تقسیمات شهرستان مانه و سملقان پیش از جدا شدن بخش مانه از آن]]
[[پرونده:2042172731- 2.jpg|بندانگشتی|آتشکدۀ اسپاخو، مربوط به پیش از اسلام]]
واقع در شمال شرقی [[ایران]] و غرب [[خراسان شمالی، استان|استان خراسان شمالی]]، با مرکزیت اداری [[آشخانه|شهر آشخانه]]. فاصلۀ مرکز شهرستان مانه و سملقان تا [[مشهد، شهر|مشهد]] ۲۸۰کیلومتر و تا [[بجنورد، شهر|بجنورد]] ۴۰کیلومتر است. در قالب مانه و سملقان تا قبل از تقسیمات کشوری ۱۳۸۲ش، از بخش‌های [[بجنورد، شهرستان|شهرستان بجنورد]] بود و پس از آن به شهرستان مستقلی تبدیل شد. این شهرستان ([[مانه و سملقان]]) در سال 1402ش با انتزاع بخش مانه از آن و ارتقاء مانه به شهرستان، به شهرستان کوچک‌تری با نام سملقان تبدیل شده است. این واژه احتمالاً شکل تغییریافتۀ سمنگان، به معنای سرزمین چمن و گل، است که در دوره‌های تاریخی ایران نام چند آبادی و موضع در خراسان قدیم بوده است. اگرچه این ناحیه، از دوره‌های [[اشکانیان|اشکانی]] و [[ساسانیان|ساسانی]] جزو قلمرو امپراتوری‌های ایران و محل تجمع جوامع شهری و روستایی بوده، اما در برخی نقاط شهرستان نشانه‌های سکونت جوامع انسانی از چندهزارسال پیش از میلاد هست.
شهرستان کنونی سملقان متشکل است از 2 بخش، 4 دهستان و 3 شهر: بخش مرکزی (مشتمل بر دهستان‌‌های حومه<ref>Howmeh</ref> و جیرانسو<ref>Jeyransu</ref>، به مرکزیت شهر آشخانه)، و بخش سملقان (مشتمل بر دهستان‌های آلمه<ref>Almeh</ref> و قاضی، و شهرهای آوا و قاضی به مرکزیت شهر قاضی). آبادی‌های آشخانه، آوا و قاضی به ترتیب در سال‌های 1362، 1392 و 1381ش به شهر ارتقاء یافته‌اند. براساس جمعیت بخش‌های مرکزی و سملقان در سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت سملقان 75,645نفر بوده، که از این مقدار حدود 42درصد شهرنشین و حدود 58درصد ساکن نقاط روستایی بوده‌اند. شهرستان سملقان در شمال با شهرستان مانه، در شرق با [[بجنورد، شهرستان|شهرستان بجنورد]]، در جنوب با شهرستان‌های [[جاجرم]] و گرمه، و در غرب با [[گلستان، استان|استان گلستان]] محدود شده است.


واقع در شمال شرقی [[ایران]] و غرب [[خراسان شمالی، استان|استان خراسان شمالی]]، با مرکزیت اداری [[آشخانه|شهر آشخانه]]. در قالب [[مانه و سملقان|شهرستان مانه و سملقان]] تا قبل از تقسیمات کشوری ۱۳۸۲ش، از بخش‌های [[بجنورد، شهرستان|شهرستان بجنورد]] بود. این شهرستان در سال 1402ش با انتزاع بخش مانه از آن و ارتقاء مانه به شهرستان، به شهرستان کوچک‌تری با نام سملقان تبدیل شده است. این واژه احتمالاً شکل تغییریافتۀ سمنگان، به معنای سرزمین چمن و گل، است که در دوره‌های تاریخی ایران نام چند آبادی و موضع در خراسان قدیم بوده است. اگرچه این ناحیه، از دوره‌های [[اشکانیان|اشکانی]] و [[ساسانیان|ساسانی]] جزو قلمرو امپراتوری‌های ایران و محل تجمع جوامع شهری و روستایی بوده، اما در برخی نقاط شهرستان نشانه‌های سکونت جوامع انسانی از چندهزارسال پیش از میلاد هست.
اراضی آن نیمه‌کوهستانی است و کوه [[کورخود]] (۲,۸۱۹متر)، که بلندترین کوه آن است، در جنوب آن را از شهرستان جاجرم جدا و ارتفاعات شمالی نیز این شهرستان را از شهرستان تازه‌تأسیس مانه جدا می‌کند. رودها و ریزابه‌های کوتاه متعددی آن را مشروب می‌کند. اقلیم این شهرستان معتدلِ نسبتاً گرم، از نظر بارندگی جزو نواحی نیمه‌خشک، و ارتفاع آن از سطح دریا (در مرکز شهرستان) 735متر است. راه بجنورد به [[مراوه تپه|مراوه‌تپه]] و نیز راه جاجرم به [[راز، شهر|راز]] از آن می‌گذرد و همراه با مجموعه‌ای از راه‌های فرعی و روستایی شبکۀ راه‌های زمینی این شهرستان را تشکیل می‌دهند. در مجموع وجود منابع آب دائمی و خاک حاصلخیز، این شهرستان را به یکی از مناطق عمدۀ کشاورزی استان تبدیل کرده است. رطوبت نسبی بالا و چشمه‌های جوشان باعث ایجاد جنگل‌های انبوه و مراتع سرسبز در نوار جنوبی شهرستان و دامنه‌های رشته‌کوه یامان داغی شده است. مهم‌ترین شغل مردم شهرستان کشاورزی و دامداری و محصولات اصلی آنها که نزدیک به 40درصد تولید استان است، شامل گندم، جو، کلزا، گوجه فرنگی، پیاز، هندوانه، پنبه، یونجه، و میوه‌هایی مانند هلو، گیلاس، زردآلو، انگور، شلیل، آلبالو، گلابی و سیب می‌شود. جز منابع سطحی، 40درصد آب مورد نیاز کشاورزی شهرستان از طریق حدود 300 حلقه چاه، 880 دهنه چشمه و 25 رشته قنات تأمین می‌گردد. مردم این شهرستان ترکیبی از پیروان اهل سنت و شیعه و اقوامی چون لر، ترک، ترکمن، بلوچ، فارس و تات هستند.  


شهرستان کنونی سملقان متشکل است از 2 بخش، 4 دهستان و 3 شهر: بخش مرکزی (مشتمل بر دهستان‌‌های حومه<ref>Howmeh</ref> و جیرانسو<ref>Jeyransu</ref>، به مرکزیت شهر آشخانه)، و بخش سملقان (مشتمل بر دهستان‌های آلمه<ref>Almeh</ref> و قاضی، و شهرهای آوا و قاضی به مرکزیت شهر قاضی). آبادی‌های آشخانه، آوا و قاضی به ترتیب در سال‌های 1362، 1392 و 1381ش به شهر ارتقاء یافته‌اند. براساس جمعیت بخش‌های مرکزی و سملقان در سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت سملقان 75,645نفر بوده، که از این مقدار حدود 42درصد شهرنشین و حدود 58درصد ساکن نقاط روستایی بوده‌اند.
مجموعۀ تاریخی اسپاخو<ref>Aspakhu</ref> در روستایی به همین نام در دهستان آلمه و در ۶۱ کیلومتری جنوب غرب شهر آشخانه قرار دارد. در این مجموعه تاکنون ۱۴ اثر و محوطۀ تاریخی شامل بنای سنگی اسپاخو (که بازماندۀ آتشکده یا معبدی کهن استقلعه شهر سوخته، معدن تاریخی، ساختارهای آرامگاهی، قلعۀ ساسانی، حمام، راه قدیمی، محوطۀ ساسانی، رشته‌قنات‌های قدیمی، محوطه اسلامی و محوطۀ چشمه علی‌اصغر شناسایی شده است. آرامگاه امامزاده دلاور یا محمد دیباج در ۲کیلومتری شمال شهر آشخانه و تپۀ قلعه خان مربوط به دورۀ نوسنگی (حدود هشت هزار سال پیش) تا دورۀ ساسانی و دوره‌های مختلف اسلامی در روستای قلعه‌ خان (رسالت) از توابع دهستان قاضی از دیگر آثار تاریخی این شهرستان است.
----
<references />
[[رده:جغرافیای ایران]]
[[رده:خراسان شمالی]]
سرویراستار، ویراستار
۷۷٬۶۴۳

ویرایش