فرانک، سزار (۱۸۲۲ـ۱۸۹۰): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
فرانک، سزار (۱۸۲۲ـ۱۸۹۰)(Franck, Cesar)<br/> | فرانک، سزار (۱۸۲۲ـ۱۸۹۰)(Franck, Cesar)<br/> | ||
{{جعبه زندگینامه | |||
|عنوان = سِزار فِرانْک | |عنوان = سِزار فِرانْک | ||
|نام = Cesar Franck | |نام = Cesar Franck | ||
| خط ۲۷: | خط ۲۸: | ||
|پست تخصصی = | |پست تخصصی = | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}}آهنگساز بلژیکی. از پیشگامان فرم چرخهای (سیکلی)<ref>cyclic form | }} | ||
[[File:33054100-4.jpg|thumb|فِرانْک، سِزار]][[File:33054100.jpg|thumb|فِرانْک، سِزار]] | |||
آهنگساز بلژیکی. از پیشگامان فرم چرخهای (سیکلی)<ref>cyclic form | |||
</ref> بود، و سبک [[هارمونیک]] او از تجربههایش در مقام [[ارگ|ارگ]]<nowiki/>نواز کلیسا تأثیر میگرفت. ازجمله آثار مذهبی و رُمانتیک اوست: ''سمفونی در رِمینور''<ref>''Symphony in D Minor'' </ref> (۱۸۸۶ـ۱۸۸۸)، ''واریاسیونهای سمفونیک''<ref>''Variations Symphoniques''</ref> (۱۸۸۵) برای [[پیانو]] و ارکستر، ''سونات ویولن''<ref>''Violin Sonata'' </ref> (۱۸۸۶)، اوراتوریوی ''لهبئاتیتود (برکتها)''<ref>''Les Béatitudes/The Beatitudes''</ref> (۱۸۷۹)، و قطعههای فراوان برای ارگ. فرانک در [[لیژ|لیِژ]]<ref> Liège </ref> بهدنیا آمد. از کودکی در نواختن پیانو بااستعداد بود، و در ۱۱سالگی گشت هنریاش را در سراسر [[بلژیک]] برگزار کرد. در ۱۸۳۵ برای تحصیل به [[پاریس، شهر|پاریس]]، رفت، و در ۱۸۳۷ وارد کنسرواتوار شد در آنجا هر سال یک جایزه میبرد. در ۱۸۴۸ با بازیگر جوانی ازدواج کرد و در ۱۸۵۱ با سمت ارگنواز در کلیسای سن ـ ژان ـ سن ـ فرانسوا<ref>Saint-Jean-Saint Francois </ref> استخدام شد. در ۱۸۵۳ سرپرست کُر و در ۱۸۵۸ ارگنواز کلیسای سنت کلوتیلد<ref>Sainte-Clotilde </ref> شد. برجستهترین خصوصیت او مهارتش در بداههنوازی بود. در ۱۸۷۲ با سِمت استاد ارگ بهاستخدام کنسرواتوار درآمد. فرانک حلقهای از دانشجویان جوان و مشتاق را دور هم جمع کرد، که در میانشان چهرههایی بودند همچون [[دندی، ونسان (۱۸۵۱ـ۱۹۳۱)|ونسان دندی]]<ref>Vincent d’Indy </ref>، [[شوسون، ارنست (۱۸۵۵ـ۱۸۹۹)|ارنست شوسون]]<ref>Ernest Chausson </ref>، گیوم لُکو<ref>Guillaume Lekeu</ref>، و [[دوپارک، هانری فوکه ( ۱۸۴۸ـ۱۹۳۳)|هانری دوپارک]]<ref> Henri Duparc </ref>، و همراه آنان مطالعه و پژوهش دربارۀ موسیقی پُلیفونیک و سمفونیک را دنبال کرد؛ او بنیادگذار شاخۀ ویژهای از موسیقی مدرن فرانسوی بود، شاخهای که بدون از دستدادن فردیت خود، نوآوریهای [[واگنر، ریشارد (۱۸۱۳ـ۱۸۸۳)|واگنر]] را جذب کرد. فرانک در ۱۸۸۵ لقب شوالیۀ لژیون دونور<ref>Legion of Honour</ref> را دریافت کرد و سال بعد، در ژانویۀ ۱۸۸۷، جشنوارهای از آثار او برگزار شد. | </ref> بود، و سبک [[هارمونیک]] او از تجربههایش در مقام [[ارگ|ارگ]]<nowiki/>نواز کلیسا تأثیر میگرفت. ازجمله آثار مذهبی و رُمانتیک اوست: ''سمفونی در رِمینور''<ref>''Symphony in D Minor'' </ref> (۱۸۸۶ـ۱۸۸۸)، ''واریاسیونهای سمفونیک''<ref>''Variations Symphoniques''</ref> (۱۸۸۵) برای [[پیانو]] و ارکستر، ''سونات ویولن''<ref>''Violin Sonata'' </ref> (۱۸۸۶)، اوراتوریوی ''لهبئاتیتود (برکتها)''<ref>''Les Béatitudes/The Beatitudes''</ref> (۱۸۷۹)، و قطعههای فراوان برای ارگ. فرانک در [[لیژ|لیِژ]]<ref> Liège </ref> بهدنیا آمد. از کودکی در نواختن پیانو بااستعداد بود، و در ۱۱سالگی گشت هنریاش را در سراسر [[بلژیک]] برگزار کرد. در ۱۸۳۵ برای تحصیل به [[پاریس، شهر|پاریس]]، رفت، و در ۱۸۳۷ وارد کنسرواتوار شد در آنجا هر سال یک جایزه میبرد. در ۱۸۴۸ با بازیگر جوانی ازدواج کرد و در ۱۸۵۱ با سمت ارگنواز در کلیسای سن ـ ژان ـ سن ـ فرانسوا<ref>Saint-Jean-Saint Francois </ref> استخدام شد. در ۱۸۵۳ سرپرست کُر و در ۱۸۵۸ ارگنواز کلیسای سنت کلوتیلد<ref>Sainte-Clotilde </ref> شد. برجستهترین خصوصیت او مهارتش در بداههنوازی بود. در ۱۸۷۲ با سِمت استاد ارگ بهاستخدام کنسرواتوار درآمد. فرانک حلقهای از دانشجویان جوان و مشتاق را دور هم جمع کرد، که در میانشان چهرههایی بودند همچون [[دندی، ونسان (۱۸۵۱ـ۱۹۳۱)|ونسان دندی]]<ref>Vincent d’Indy </ref>، [[شوسون، ارنست (۱۸۵۵ـ۱۸۹۹)|ارنست شوسون]]<ref>Ernest Chausson </ref>، گیوم لُکو<ref>Guillaume Lekeu</ref>، و [[دوپارک، هانری فوکه ( ۱۸۴۸ـ۱۹۳۳)|هانری دوپارک]]<ref> Henri Duparc </ref>، و همراه آنان مطالعه و پژوهش دربارۀ موسیقی پُلیفونیک و سمفونیک را دنبال کرد؛ او بنیادگذار شاخۀ ویژهای از موسیقی مدرن فرانسوی بود، شاخهای که بدون از دستدادن فردیت خود، نوآوریهای [[واگنر، ریشارد (۱۸۱۳ـ۱۸۸۳)|واگنر]] را جذب کرد. فرانک در ۱۸۸۵ لقب شوالیۀ لژیون دونور<ref>Legion of Honour</ref> را دریافت کرد و سال بعد، در ژانویۀ ۱۸۸۷، جشنوارهای از آثار او برگزار شد. | ||