آیلرس، ویلهلم (۱۹۰۶ـ۱۹۸۹): تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>خاورشناس آلمانی. آیلرس در [[مونیخ]]<ref>Munich</ref> و [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig</ref> و [[برلین]]<ref>Berlin</ref> درس خواند و در ۱۹۳۱م در رشتۀ حقوق (از دانشگاه لایپزیگ) و در ۱۹۳۸م نیز در رشتۀ زبان‌شناسی تاریخی دکترا گرفت. زبان فارسی را خوب می‌دانست و در زمینۀ فقه‌اللغه و فرهنگ ایرانی، فرهنگ آشوری و سامی و خط بابلی تحقیقاتی کرده است. وی برای مؤسسه باستان‌شناسی [[آلمان]]<ref>Germany</ref> در [[اصفهان، شهر|اصفهان]] (۱۹۳۶ـ۱۹۴۵/۱۳۱۵ـ۱۳۲۴ش) تحقیق کرد و دانشیار دانشگاه سیدنی استرالیا (۱۹۴۷ـ۱۹۵۲م)، مشاور بخش خاورشناسی کتابخانۀ دانشگاه ماربورگ (۱۹۵۲ـ۱۹۵۸م) و استاد زبان‌شناسی شرقی دانشگاه [[وورتسبورگ]]<ref>Würzburg university</ref> (۱۹۵۸ـ۱۹۷۴م) بود. از آثار اوست: ''گروه‌های اجتماعی از دیدگاه حقوق بابلی'' (لایپزیگ، ۱۹۳۱م)؛ ترجمۀ ''قانون حمورابی'' (لایپزیگ، ۱۹۳۲م)؛ ''ترجمۀ رباعیات حافظ با متن فارسی'' (لایپزیگ، ۱۹۴۰م)؛ ''نام‌های صاحب‌منصبان ایرانی در کتیبه‌های میخی'' (لایپزیگ، ۱۹۴۰م)؛ ''ترجمه و شرح دوازده رباعی فخرالدین عراقی'' (لایپزیگ، ۱۹۴۲م)؛ ''فرهنگ آلمانی‌ـ‌فارسی'' ([[ویسبادن]]<ref>Wiesbaden</ref>، ۱۹۵۹ـ۱۹۸۳م)؛ ''نسخ خطی فارسی'' (ویسبادن، ۱۹۶۸م)؛ ''یادنامۀ ایران‌شناسان آلمانی در جشن‌های ۲۵۰۰ساله'' ([[اشتوتگارت]]<ref>Stuttgart</ref>، ۱۹۷۱م)؛ ''گویش خوانساری'' (ویسبادن، ۱۹۷۶م)؛ ''گویش گزی'' (ویسبادن، ۱۹۷۹م).</p>

<br><!--10284100-->

[[رده:خاورشناسی]]

[[رده:(خاورشناسی)ایران]]

[[رده:فرهنگ نامه و مرجع نویسی]]

[[رده:اشخاص و موسسات]]