والتون، ویلیام ترنر (۱۹۰۲ـ۱۹۸۳): تفاوت میان نسخه‌ها

والْتون، ویلیام تِرنِر (۱۹۰۲ـ۱۹۸۳)(Walton, William Turner)

</ref> طراحی شده‌اند؛ اوراتوریوی ''ضیافت بِلشَصَّر''<ref>''Belshazzar’s Feast'' </ref> (۱۹۳۱)، و''واریاسیون‌هایی برمبنای تِمی از هیندمیت''<ref>''Variations on a Theme by Hindemith'' </ref> (۱۹۶۳). والتون در کودکی استعداد زیادی از خود نشان‌داد و به کلیسایِ جامعِ کرایست<ref>Christ Church Cathedral </ref> در آکسفورد فرستاده شد تا جزو گروه کُر آن‌جا باشد، و بعدها از مدرسۀ این کلیسا دیپلم گرفت. هیو آلن<ref>Hugh Allen </ref> (۱۸۶۹ـ۱۹۴۶)، ارگ‌نواز، درس‌هایی دربارۀ آهنگ‌سازی به او داد. در ۱۹۲۳ نخستین برنامۀ خود را در جشنوارۀ انجمن بین‌المللی موسیقی معاصر<ref>International Society for Contemporary Music </ref>، سالزبورگ<ref>Salzburg </ref>، اجرا کرد و کوآرتت زهی اول تند و تیز او نیز در همین شهر به‌اجرا درآمد. نخستین اثر موفقیت‌آمیز والتون، کنسرتوی ویولای ۱۹۲۹، با تکنوازی هیندمیت اجرا شد و دو سال بعد نیز کانتاتِ خشونت‌بار ''ضیافت بِلشَصَّر'' شاهد نخستین اجرای خود در لیدز بود. در ۱۹۳۴ سمفونی والتون در سی‌بمل مینور پیش از تکمیل در لندن به‌اجرا درآمد (قسمت فیناله سال بعد اضافه شد). در این اثر نیز، مثل کنسرتوی ویولا و سمفونی اول، تأثیرهای قارۀ اروپا، مانند استراوینسکی<ref>Stravinsky </ref>، پولانک<ref>Poulenc</ref>، و پروکوفیف<ref> Prokofiev</ref> مشخص است. جریان اندیشمندانه‌تر و نیمه‌رُمانتیکی نیز در آثار پس از جنگ او دیده می‌شود، که با اپرای ''ترویلوس و کرِسیدا''<ref>''Troilus and Cressida'' </ref> (۱۹۴۸ـ۱۹۵۴) آغاز شد و با کنسرتوی ویولن‌سل برای پیاتیگورسکی<ref>Piatigorsky </ref> ادامه یافت. از‌جمله آثار اوست: صحنه‌ای اپرای ''خرس''<ref>''The Bear'' </ref> (از روی چخوف<ref>Chekhov</ref>، ۱۹۶۷)؛ موسیقی فیلم‌های ''هرطور که بخواهید''<ref>''As You like It'' </ref>، ''هنری پنجم''<ref>''Henry V'' </ref> و ''هَملِت''<ref>''Hamlet'' </ref> (اثر شکسپیر<ref>Shakespeare </ref>)، ''اولینِ انگشت‌شمارها''<ref>''The First of the Few'' </ref> (شامل پرلود و فوگ ''آتشبار''<ref>''Spitfire'' </ref>). آوازی ''ترانه‌ای برای میز (غذای) لرد مِیور''<ref>''A Song for the Lord Mayor’s Table''</ref> برای سوپرانو و ارکستر یا پیانو (۱۹۶۲). ارکستری اوورتورهای ''دماغۀ پورتسموت''<ref>''Portsmouth Point'' </ref> (از روی طراحی رولندسون<ref>Rowlandson</ref>) و ''اسکاپینو''<ref>''Scapino'' </ref>، مارش‌های تاج‌گذاری ''تاج امپراتوری''<ref>''Crown Imperial'' </ref> و ''گوی و عصای پادشاهی''<ref>''Orb and Sceptre'' </ref> (۱۹۳۷ و ۱۹۵۳)، ''بداهه‌پردازی‌هایی برمبنای یک امپرومپتو از بِنجامین بریتن''<ref>''Improvisations on an Impromptu of Benjamin Britten''</ref> (۱۹۶۹).