میروسلاو بلاژویچ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
|نام مستعار= | |نام مستعار= | ||
|لقب=چیرو | |لقب=چیرو | ||
|زادروز= | |زادروز=9 فوریهٔ ۱۹۳۵م | ||
|تاریخ مرگ=۸ فوریهٔ ۲۰۲۳م | |تاریخ مرگ=۸ فوریهٔ ۲۰۲۳م | ||
|دوره زندگی= | |دوره زندگی= | ||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}}[[پرونده:2042166963.jpg|جایگزین=میروسلاو بلاژویچ|بندانگشتی|میروسلاو بلاژویچ]] | }}[[پرونده:2042166963.jpg|جایگزین=میروسلاو بلاژویچ|بندانگشتی|میروسلاو بلاژویچ]] | ||
میروسلاو بلاژویچ ( | میروسلاو بلاژویچ (9 فوریهٔ ۱۹۳۵ - ۸ فوریهٔ ۲۰۲۳م) Miroslav Blažević | ||
مربی بوسنیایی فوتبال ایران. پس از بازی در مدرسۀ باشگاه معتبر هایدوک اشپیلت<ref>HNK Hajduk Split</ref> یوگسلاوی و نیز تیمهای هایدوک<ref>HNK Hajduk Split</ref> و دینامو زاگرب<ref>Građanski nogometni klub Dinamo Zagreb</ref> در جوانی بهسبب مصدومیت از بازی قهرمانی کناره گرفت و به مربیگری پرداخت. تیم ملی کروآسی با رهبری او در جام جهانی (فرانسه ۱۹۹۸) به مقام سوم جهان رسید که مهمترین افتخار تاریخ فوتبال این کشور است. پس از دیدار دوستانه بین تیمهای ملی فوتبال ایران و یوگسلاوی پیش از مسابقات جام جهانی ۱۹۹۸ مورد توجۀ فدراسیون فوتبال ایران قرار گرفت و در ژانویه ۲۰۰۰ (دی ۱۳۷۹) سرمربی تیم ملی فوتبال ایران شد. او که در دورۀ اقامتش در ایران پیوسته درگیر جنگ لفظی با مطبوعات و منتقدان خود بود، در نوزده بازی تیم ملی ایران را رهبری کرد، اما پس از شکست ایران در دیدار مقابل ایرلند (۱۳۸۰) و راه نیافتن این تیم به جام جهانی، دو ماه پیش از پایان قرارداد خود ایران را ترک کرد و دیگر بازنگشت. | مربی بوسنیایی فوتبال ایران. پس از بازی در مدرسۀ باشگاه معتبر هایدوک اشپیلت<ref>HNK Hajduk Split</ref> یوگسلاوی و نیز تیمهای هایدوک<ref>HNK Hajduk Split</ref> و دینامو زاگرب<ref>Građanski nogometni klub Dinamo Zagreb</ref> در جوانی بهسبب مصدومیت از بازی قهرمانی کناره گرفت و به مربیگری پرداخت. تیم ملی کروآسی با رهبری او در جام جهانی (فرانسه ۱۹۹۸) به مقام سوم جهان رسید که مهمترین افتخار تاریخ فوتبال این کشور است. پس از دیدار دوستانه بین تیمهای ملی فوتبال ایران و یوگسلاوی پیش از مسابقات جام جهانی ۱۹۹۸ مورد توجۀ فدراسیون فوتبال ایران قرار گرفت و در ژانویه ۲۰۰۰ (دی ۱۳۷۹) سرمربی تیم ملی فوتبال ایران شد. او که در دورۀ اقامتش در ایران پیوسته درگیر جنگ لفظی با مطبوعات و منتقدان خود بود، در نوزده بازی تیم ملی ایران را رهبری کرد، اما پس از شکست ایران در دیدار مقابل ایرلند (۱۳۸۰) و راه نیافتن این تیم به جام جهانی، دو ماه پیش از پایان قرارداد خود ایران را ترک کرد و دیگر بازنگشت. | ||