بوتیچلی، ساندرو (۱۴۴۵م ـ۱۵۱۰): تفاوت میان نسخه‌ها

بوتیچلّی، ساندرو (۱۴۴۵م ـ۱۵۱۰م)(Botticelli, Sandro)<br /> [[File:12363400.jpg|thumb|تابلوی سوگواری مريم بر پیکر مسیح اثر ساندرو بوتیچلی]](نام اصلی: آلِسّاندرو دی ماریانو دِئی فیلیپِپی<ref>Alessandro di Mariano Filipepi </ref>) نقاش فلورانسی<ref>Florentine </ref>. مضامین دینی و اساطیری نقاشی می‌کرد. از حمایت [[مدیچی، خاندان|خانوادۀ مدیچی]]<ref>Medici  

</ref>، فرمانروای فلورانس، برخوردار بود، و از محفل نوافلاطونی<ref>Neo- Platonic </ref> آن خاندان عمیقاً تأثیر پذیرفت. پرده‌های ''تمثیل بهار''<ref>Primavera </ref> (۱۴۷۸م) و ''تولد ونوس''<ref>The Birth of Venus </ref> (ح ۱۴۸۲ـ۱۴۸۴م) را برای مدیچی‌ها خلق کرد. از دهۀ ۱۴۹۰م تحت تأثیر [[ساوونارولا، جیرولامو (۱۴۵۲ـ۱۴۹۸م)|ساوونارولا]]<ref>Savonarola </ref>، کشیش متعصب، قرار گرفت و به‌شیوه‌ای خشونت‌بار و پرهیجان روآورد، چنان‌که در نقاشی‌اش با نام ''میلاد عرفانی''<ref>Mystic Nativity </ref> (۱۵۰۰م) مشهود است. آثاری که بوتیچلّی برای خانوادۀ مدیچی خلق کرد با پسند کلاسیک<ref>classical</ref> صاحب‌نظران مطابق بود. علاوه ‌بر مریم عذراهای جوان و زیباروی خود، مجموعه تابلوهای بدیعی نیز پدید آورد که ازجمله عبارت‌اند از ''توندی''<ref> tondi</ref> (نقاشی‌ مدور) و تصویرگری‌های ''[[کمدی الهی]]''<ref> Divine Comedy </ref> اثر [[روستی، دانته گابریل (۱۸۲۸ـ۱۸۸۲)|دانته]]<ref>Dante </ref>. پس از اعدام ساوونارولا توسط خانوادۀ مدیچی، بوتیچلّی با آنان قطع رابطه کرد. بوتیچلی از مغازۀ زرگری برادرش آنتونیو<ref>Antonio </ref> به کارگاه فرا فیلیپو لیپی<ref>Fra Filippo Lippi </ref> رفت، که در آثار آغازینش از او تقلید می‌کرد. در ۲۰سالگی صاحب کارگاه شخصی خود شد و فرصت یافت تا به‌ مطالعۀ آثار استادان دیگر به‌ویژه ورّوکیو<ref>Verrocchio</ref> و آنتونیو پولّايوئولو<ref>Antonio Pollaiuolo</ref> بپردازد، این مطالعه در آثارش با نام‌های ''شکیبایی''<ref> Fortitude </ref> (۱۴۷۰م) و ''[[یودیت]]''<ref>Judith </ref>مشهود است. در ۱۴۷۵م به‌خدمت خاندان مدیچی درآمد، هنرش نشان‌دهندۀ تأثیر از انسان‌گرایی و فرهنگ اصیل حاکم بر این خاندان است. تابلوی ''ستایش مجوسان''<ref>Adoration of the Magi </ref> (ح۱۴۷۷م)، حاوی تک‌چهره‌هایی از افراد خانوادۀ مدیچی (و نیز تک‌چهرۀ خودش) است. از ۱۴۸۱ تا ۱۴۸۲م در [[رم، شهر|رُم]] به‌سر برد، و با شماری دیگر از نقاشان در تزیین [[سیستین، نمازخانه|نمازخانۀ سیستین]]<ref>Sistine Chapel </ref> مشارکت جست، و دیوارنگاره<ref>fresco </ref>های ''زندگی موسی''<ref>Life of Moses</ref>، ''مجازات قورح، داتان، و ابیرام''<ref> Punishment of Korah, Dathan, and Abiram</ref>، و ''وسوسۀ مسیح از سوی شیطان''<ref> Temptation of Christ by Satan </ref> را اجرا کرد. سال‌های پربار بعدی را در فلورانس به‌سر برد و با اجرای مضامین دینی و شِرک‌آمیز، فعالیت هنری‌‌اش را پی‌ گرفت؛ تابلوهای ''مریم عذرا و سرود تجلیلش''<ref>Madonna of the Magnificat </ref> (ح ۱۴۸۵م)، ''پالاس و قنطورس''<ref>Pallas and the Centaur </ref>، و اثر مشهور ''تولد ونوس'' از این زمره‌اند. از حدود ۱۴۹۰م تغییری در ماهیت کارش ظاهر شد که احتمالاً بازتابی از بی‌قراری دینی حاصل از نفوذ روزافزون ساوونارولا بود. احتمالاً شماری از آثار شرک‌آمیزش را در آتش تعصب آن اصلاحگر دینی سوزاند؛ به‌ این ترتیب در آثار بعدی‌اش می‌توان غلبۀ شور دینی بر احساس‌‌ بر‌انگیزی رنسانسی<ref>Renaissance </ref> را یافت. از ۱۴۹۲ تا ۱۴۹۷م مجموعه تصویرگری‌هایی را برای کتاب ''دوزخ''<ref>Inferno </ref> دانته و ''بهتان آپلس''<ref>The Calummy of Apelles</ref> (۱۴۹۵م) اجرا کرد، که آخرین شاهکار دنیوی او بود. در ۱۴۹۸م که ساوونارولا اعدام شد، نقاشی پراحساس ''سوگواری مریم بر پیکر مسیح''<ref>Pietà </ref> را کشید، و در نقاشی بزرگش با نام ''میلاد مسیح''<ref>Nativity </ref> (۱۵۰۰)، به روحیه و ادراک قرون وسطایی<ref>medieval </ref> بازگشت. آخرین آثارش بیانگر رنج و اندوه و شور فوق‌العاده‌اند، که در پرده‌های ''تصلیب مسیح''<ref>Crucifixion  

  [[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]

[[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]