شاه آبادی، محمدعلی (اصفهان ۱۲۹۲ـ تهران ۱۳۶۹ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>حکیم و عارف اخلاقی‌مشرب و پارسای معاصر ایرانی. فرزند میرزا محمدجواد مجتهد اصفهانی بود. نخست، از محضر پدر، که درشمار شاگردان [[صاحب جواهر|صاحب ''جواهر'']] بود، و نیز برادر بزرگش، آقا میرزا احمد ،که پیش از بلوغ به [[اجتهاد]] رسید ، استفاده کرد. آن‌گاه راهی تهران شد و درشمار تلامیذ [[اشکوری، میرزا هاشم ( ـ تهران ۱۳۳۲ق)|آقا هاشم اشکوری]] و [[حاج میرزا حسن آشتیانی]] قرار گرفت. در [[نجف|نجف اشرف]] نیز محضر [[آخوند خراسانی]] و میرزای شیرازی دوم را دریافت. از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۴ در قم، به تدریس و ارشاد مستعدان پرداخت، آن‌گاه به تهران بازگشت و در [[خیابان شاه آباد|خیابان شاه‌آباد]] مسکن گزید. لقب شاه‌آبادی ایشان نیز نتیجۀ همین توطّن است. ''رشحات‌البحار'' مشتمل بر رساله‌های ایمان و رجعت، انسان و فطرت و قرآن و عترت مشهورترین اثر قلمی ایشان است. شماری از معاصرین نیز محضر ایشان را دریافته‌اند که از آن میان می‌توان به [[امام خمینی]] (ره)‌، آخوند ملاعلی همدانی، [[روشن، عبدالکریم (تهران ح ۱۲۸۲ـ همان جا ۱۳۷۱ش)|میرزا عبدالکریم روشن]] اشاره کرد. در [[ری، شهر|شهر ری]]، در مقبرۀ [[ابوالفتوح رازی حسین بن علی|شیخ ابوالفتوح رازی]] به‌خاک سپرده شد.</p>