حائری یزدی، شیخ عبدالکریم: تفاوت میان نسخه‌ها

}}مرجع تقلید ایرانی و مؤسس حوزۀ علمیۀ قم. در ۱۸‌سالگی به کربلا رفت و درس‌هایش را نزد فاضل اردکانی پی گرفت. سپس دوازده سال در سامرا نزد میرزای بزرگ شیرازی، سید محمد فشارکی، میرزا محمدتقی شیرازی و [[نوری ، شیخ فضل الله (تهران ۱۲۵۹ـ همان جا ۱۳۲۷ق)|شیخ فضل‌الله نوری]] درس خواند. بار دیگر به کربلا رفت و به‌تدریس پرداخت. در این زمان به «حائری» ملقب شد و میرزا محمدتقی در احتیاطات خود به او رجوع می‌کرد. در ۱۳۳۲ق، درپی ناامنی کربلا ، به اراک رفت و هشت سال در آن‌جا تدریس کرد. در ۱۳۴۰ق با فرزندش شیخ مرتضی و سید محمدتقی خوانساری به قم رفت و حوزۀ علمیۀ آن‌جا را تأسیس کرد. او به قصد حفظ حوزۀ قم از تعرض رضاشاه پهلوی، بیشتر‌ با او مماشات می‌کرد، از این‌رو گاه به او اعتراضاتی می‌شده است. زمانی‌که [[رضاشاه پهلوی (آلاشت ۱۲۵۷ـ ژوهانسبورگ ۱۳۲۳ش)|رضاشاه]]، [[بافقی ، شیخ محمدتقی (بافق ۱۲۵۳ـ شهرری ۱۳۲۵ش )|شیخ محمدتقی بافقی]] را به تهران برد و زندانی کرد، فتوا داد که سخن در باب ماجرای شیخ محمدتقی خلاف شرع و حرام است. [[امام خمینی]] (ره)، [[خوانساری، سید احمد (۱۲۷۰ ـ ۱۳۶۳ش)|سید احمد خوانساری]]، سید محمد داماد، محمدعلی اراکی، مرعشی نجفی، سید محمدرضا گلپایگانی، [[آملی، میرزا هاشم (لاریجان ۱۲۸۲ـ قم ۱۳۷۱ش)|میرزا هاشم آملی]]، سید محمدحجت کوه‌کمری، [[خوانساری، محمدتقی (خوانسار ۱۲۶۷ـ همدان ۱۳۳۱ش)|سید محمدتقی خوانساری]] و سید صدرالدین صدر از شاگردان او بودند که سه نفر اخیر در اواخر عمرش، بنابه تعیین وی، حوزۀ علمیۀ قم را اداره می‌کردند. کتاب ''الصلوة'' و ''دُرَرُالاصول'' از آثار اوست.