ابویعقوب سجستانی، اسحاق (قرن ۴ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}(یا: ابویعقوب سجزی) متکلم و داعی بزرگ اسماعیلی. شاگرد [[ابوحاتم رازی، احمد (ری ح ۲۶۰ـ۳۲۲ق)|ابوحاتم رازی]] و محمد بن احمد نسفی بود. پس از درگذشت ابوحاتم رازی (ح ۳۲۲ق)، ریاست دعوی اسماعیلی را به دست گرفت. پس از آن داعی اسماعیلیان در [[خراسان]] و [[سیستان، ناحیه تاریخی|سیستان]] شد و سرانجام به دست خلف بن احمد صفاری به قتل رسید. ابویعقوب گرچه به امامت خلفای اسماعیلی [[مصر]]، یعنی [[فاطمیان]]، معتقد بود، اما پیرو عقیدۀ تناسخ بود و برانگیختن و رستاخیز را برابر آنچه، به گفتۀ خودش، اهل ظاهر می‌گفتند قبول نداشت و از این‌رو، در مسئلۀ [[قیامت]] و [[برزخ]] و تناسخ با عقیدۀ رسمی فاطمیان اختلاف داشت. [[ناصر خسرو قبادیانی|ناصرخسرو]] نیز در ''زادالمسافرین'' به عقیدۀ وی دربارۀ تناسخ خرده گرفته است. از آثارش:'' کشف‌المحجوب'' که از کهن‌ترین آثار فلسفی به فارسی در کلام اسماعیلی است (تهران، ۱۳۲۷ش)؛'' النّصرة و الافتخار'' (بیروت، ۱۹۸۰) به عربی؛'' اثبات‌النُبُّوات''؛'' تحفةالمُستجیبین'' (دمشق، ۱۹۵۶)؛ ''الینابیع؛ البرهان؛ البشارة/البشارات''،'' رساله فی تألیف‌الارواح/رساله فی معرفةالارواح''؛'' التوحید''؛'' اسرارالمعاد والمعاش''؛'' الموازین''.