دقیقی طوسی، محمد بن احمد ( ـ بخارا ح ۳۷۰ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}شاعر ایرانی. نخست، مداح فخرالدوله احمد بن محمد چغانی و سپس [[منصور بن نوح سامانی دوم|منصور بن نوح]] و نوح بن منصور سامانی بود. برخی، با استناد به آثارش، او را پیرو [[زردشتی، آیین|آیین زردشتی]] و گروهی او را مسلمان می‌پندارند. در جوانی به شاعری پرداخت. از شاعران سبک خراسانی است. قصاید، غزل‌ها، قطعات، و ابیات پراکنده‌ای از او که نشانۀ لطافت معنی و روانی الفاظ اوست در کتب تذکره، به‌‌ویژه ''[[لغت فرس]]''،'' [[لباب الالباب|لباب‌الباب]]'' و ''[[مجمع الفصحا|مجمع‌الفصحا]]''، باقی‌مانده است. مهم‌ترین اثر او'' [[گشتاسب نامه|گشتاسپ‌نامه]]'' در ۱,۰۰۹ بیت است که [[فردوسی طوسی، ابوالقاسم (طوس ۳۲۹ـ ۴۱۷/۴۱۱ق)|فردوسی]] همۀ آن را در ''[[شاهنامه]]'' آورده است. [[ناصر خسرو قبادیانی|ناصرخسرو]] دیوان وی را نزد [[قطران تبریزی، شرف الدین ابومنصور|قطران تبریزی]] دیده است. دقیقی در جوانی به‌دست غلام خود کشته شد. ''دیوان'' دقیقی به گردآوری محمددبیر سیاقی به‌چاپ رسیده است (۱۳۴۷ش).