پیرنیا، حسن (۱۲۵۲ـ۱۳۱۴ش): تفاوت میان نسخه‌ها

حسن پیرنیا (۱۲۵۲ـ ۱۳۱۴ش)<br><p>(معروف به مشیرالدوله) از رجال معروف و نامدار اواخر [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]] و اوایل [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)|پهلوی]]. فرزند [[مشیرالدوله، نصرالله خان ( ـ۱۳۲۸ق)|میرزا نصرالله خان مُشیرالدوله نائینی]] بود که در ۱۴سالگی علوم نظامی و حقوق را در روسیه آموخت و پس از آن، با لقب «مُشیرالْمُلْک» مأمور خدمت در سفارت ایران در سَن‌پترزبورگ شد. در ۱۳۱۷ق مدرسۀ علوم سیاسی را تأسیس کرد و در سفر دوم [[مظفر الدین شاه قاجار|مظفرالدین شاه]] به اروپا (۱۳۲۰ق) مترجم شاه بود و در بازگشت، سفیر ایران در سن‌پترزبورگ شد. در [[مشروطیت، انقلاب|نهضت مشروطه]]، در نگارش [[قانون اساسی مشروطیت|قانون اساسی مشروطه]] کمک بسیار کرد. </p><p>پیرنیا بارها عضو هیئت دولت شد و در کابینه‌های گوناگون وزیر امور خارجه، عدلیه، فرهنگ و معارف و اوقاف و صنایع مستظرفه جنگ، تجارت، پست و تلگراف بود و از اسفند ۱۲۹۳ تا شهریور ۱۳۰۲ش چهار بار نخست‌وزیر شد. پس از آن‌که از سیاست کناره گرفت باقی عمر خود را با تألیف کتاب و امور فرهنگی گذراند. </p><p>''تاریخ ایران باستان''، ''حقوق بین الملل''، ''دستورالعمل اصول محاکمات جزائی''، ''داستان‌های ایران قدیم'' و ''قوانین موقتی محاکمات'' ازجملۀ آثار اوست.</p>