بریو، لوچانو (۱۹۲۵- ۲۰۰۳م): تفاوت میان نسخه‌ها

آهنگ‌ساز ایتالیایی‌. کار او ترکیبی‌ از فنون‌ سری‌سازی‌ با کُمِّدیا دِلّ آرته<ref>commedia dell’arte </ref> و کارهای‌ آنتی‌فونال‌ است‌، مانند‌ ''هاله‌لویا ۲''<ref> Alleluja II </ref> (۱۹۵۸)، برای پنج‌ گروه‌ ساز. دستاورد پربار او عبارت‌اند از یازده ''سکوئِنتسا (سکانس‌)''<ref>Sequenzas/Sequences </ref> (۱۹۵۸ـ۱۹۸۵) برای‌ انواع‌ تک‌خوان‌ها یا تک‌نوازها، ''سینفونیا''<ref>Sinfonia </ref> (۱۹۶۸ـ۱۹۶۹) برای‌ خوانندگان‌ و ارکستر، ''فورماتسیونی''<ref>Formazioni/Formations </ref> (۱۹۸۷) برای‌ ارکستر، و اپرای‌ ''پادشاهی ‌گوش‌ می‌دهد''<ref>Un re in ascolto/A King Listens </ref> (۱۹۸۴)‌. [[بریو]] در اونِلیا<ref>Oneglia </ref> به‌‌دنیا آمد. پس‌ از تعلیم‌ گرفتن‌ از جورجو گدینی<ref>Giorgio Ghedini </ref> در [[میلان|میلان‌]] و [[دالاپیکولا، لوییجی (۱۹۰۴ـ۱۹۷۵)|لوئیجی‌ دالاّ پیکّولا]]<ref>Luigi Dallapiccola </ref> در [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]]، در ارتباط‌ با اعضای‌ جنبش‌ پیشرو اروپایی‌ مانند‌ [[اشتوکهاوزن، کارل هاینتس (۱۹۲۸)|اشتوکهاوزِن]]<ref>Stockhausen</ref>، [[بولز، پیر (۱۹۲۵)|بولِز]]<ref> Boulez </ref>، و [[مادرنا، برونو (۱۹۲۰ـ۱۹۷۳)|برونو مادِرنا]]<ref>Bruno Maderna </ref> قرار گرفت‌؛ همراه‌ با مادرنا یک‌ استودیوی‌ الکترونیک‌، با ‌نام‌ استودیو دی‌ فونولوجیا موزیکاله‌ (استودیوی‌ صداشناسی‌ موسیقایی‌)<ref>Studio di Fonologia Musicale </ref>، را در رادیو میلان<ref>Milan Radio </ref> تأسیس‌ کرد (۱۹۵۳ـ۱۹۶۰). از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۲ در امریکا اقامت‌ داشت‌ و در سال‌های ۱۹۶۵ـ۱۹۷۲ در [[جولیارد، مدرسه|مدرسۀ‌ جولیارد]]<ref>Juilliard School </ref> [[نیویورک|نیویورک‌]] تدریس‌ می‌کرد. هرچند تکنیک‌های‌ آهنگ‌سازی‌ او محکم‌ و بی‌انعطافند، جلوۀ‌ آن‌ها با نوعی‌ بذله‌گویی‌ و تصنع‌ فراگیر تلطیف‌ می‌شود. بریو از فعال‌ترین‌ آهنگ‌سازان‌ موسیقی‌ الکترونیک‌ است و در انستیتوی‌ پژوهش‌ و هماهنگی‌ آکوستیک‌/موسیقی‌ (ایرکام)<ref>(The Institut de Recherche et de Co-ordination Acoustique/Musique (IRCAM