داوید، ژاک ـ لوئی: تفاوت میان نسخه‌ها

|آثار =سوگند هراتیوس ها (۱۷۸۴، لوور، پاریس)، ناپلئون در گذر از کوه‌های آلپ (۱۸۰۰م؛ لوور، پاریس)، و ناپلئون در حال تاراندن عقاب‌ها (۱۸۱۰م؛ ورسای)، مادام رِکامیه (۱۸۰۰م؛ لوور، پاریس)

|خویشاوندان سرشناس =فرانسوآ بوشه (عمو)

}}نقاش فرانسوی. از بزرگ‌ترین نقاشان نئوکلاسیک<ref>neoclassicism </ref> بود که می‌کوشید به هنرش معنایی سیاسی بخشد. در دورۀ [[انقلاب فرانسه]]<ref>French Revolution</ref> از طرفداران فعال جمهوری بود، و به همین سبب، زندانی شد (۱۷۹۴ـ۱۷۹۵م). در نقاشی خود با نام ''مرگ مارا''<ref>''Death of Marat'' </ref> (۱۷۹۳م؛ موزه‌های سلطنتی بروکسل<ref>Musées Royaux, Brussels</ref>)، قتلی سیاسی را همچون فاجعه‌ای کلاسیک<ref>classical</ref> عرضه کرده است. داوید نخست در [[پاریس، شهر|پاریس]]، و سپس در [[رم، شهر|رم]] هنر آموخت. در رم به طراحی از روی مجسمه‌های روم باستان، و آشنایی با شخصیت‌های اصلی [[رنسانس]]<ref>Renaissance</ref> پرداخت. از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۵م، با تأثیر از آثاری که در رم آ‌فرید، اسلوب نئوکلاسیک نظرگیر خود را پروراند؛ تابلوی ''سوگند هُراتیوس‌ها''<ref>''The Oath of the Horatii'' </ref> (۱۷۸۴م؛ [[لوور]]، پاریس) از آثار مهم این دوره است؛ داوید با این اثر می‌خواست غیرت وطن‌پرستانۀ جمهوری‌خواهان را برانگیزد. داوید پس از مرگ [[روبسپیر، ماکسیمیلیان (۱۷۵۸ـ۱۷۹۴)|روبسپیر]]<ref>Robespierre </ref>، پیشوای ژاکوبن<ref>Jacobin </ref>ها، دوباره به زندان افتاد و به‌سختی از گیوتین رهایی یافت. تابلوی ''ربودن زنان قوم سابین''<ref>''The Rape of Sabine Women''</ref> (۱۷۹۹م؛ لوور، پاریس) را به همسرش اهدا کرد، که ناله‌های ملتمسانه‌اش به رهایی داوید از مرگ کمک کرده بود. زمانی که ناپلئون به‌قدرت رسید، نقاش رسمی او شد، و پرده‌هایی پرشکوه و شاهانه آفرید؛ ازجمله تابلوی ''ناپلئون در گذر از کوه‌های آلپ''<ref>''Napoleon Crossing the Alps'' </ref> (۱۸۰۰م؛ لوور، پاریس)، و ''ناپلئون در حال تاراندن عقاب‌ها''<ref>''Napoleon Distributing the Eagles''</ref> (۱۸۱۰م؛ [[ورسای، شهر و کاخ|ورسای]]<ref>Versailles</ref>). گسترۀ آثارش، تک‌چهره‌سازی را نیز دربرمی‌گیرد؛ تابلوی ''مادام رِکامیه''<ref>''Mme Récamier''</ref> (۱۸۰۰م؛ لوور، پاریس) از گزیده‌ترین آن‌هاست. شیوۀ کار داوید، که شاگردانش، به‌ویژه اَنگر<ref>Ingres</ref>، میراث‌بَر آن بودند، در نیمۀ اول قرن ۱۹م بر نقاشی [[فرانسه]] تسلط یافت. داوید در پاریس به‌دنیا آمد، و تعلیمات آغازینش را نزد عمویش [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)|فرانسوآ بوشه]]<ref>François Boucher </ref> فراگرفت، و سپس نزد [[وین، ژوزف ماری (۱۷۱۶ـ۱۸۰۹)|ژوزف ماری وین]]<ref>Joseph Marie Vien</ref> (۱۷۱۶ـ۱۸۰۹م)، نقاش نئوکلاسیک، هنر آموخت. اولین آرزویش دریافت جایزۀ رم<ref>Prix de Rome</ref> بود، که سرانجام پس از چهار بار تلاش، در ۱۷۷۴م آن را دریافت کرد. سپس با ویِن به رم رفت. پس از بازگشت به فرانسه، در مدرسۀ عالی هنرهای زیبا<ref>Ecole des Beaux-Arts</ref> پذیرفته شد، ولی آثارش همچنان از ویِن تأثیر داشت. در کنگرۀ<ref>Convention</ref> دوران انقلاب، نمایندۀ پرشور پاریس شد، و به ‌عضویت کمیتۀ امنیت عمومی<ref>Committee of Public Safety </ref> درآمد. پس از سقوط ناپلئون، بوربون‌ها<ref>Bourbons</ref> او را طرد کردند؛ از آن پس در [[بروکسل]] اقامت گزید، و تا آخر عمر در آن‌جا ماند.