دومیه، اونوره (۱۸۰۸ـ۱۸۷۹): تفاوت میان نسخه‌ها

}}دومیِه، اونوره (۱۸۰۸ـ۱۸۷۹)(Daumier, Honoré)<br/> [[File:20208500.jpg|thumb|دون کيشوت، اثر اونوره دوميِه]]

</ref> و نقاشی‌ هجوآمیز و گویا (بیشتر پس از ۱۸۶۰) پدید آورد که در عصر خویش توجه چندانی را برنیانگیخت. دومیه برای نشریه‌های ادواری ''لا کاریکاتور''<ref>La Caricature</ref> و ''شاری‌واری''<ref> Charivari </ref> و دیگر نشریات طراحی کرد. تصاویر کلیشه‌ایِ خیالی از شخصیت‌های معاصرش می‌ساخت؛ یک‌بار به‌سبب انتقاد از پادشاه لوئی فیلیپ<ref>King Louis </ref>زندانی شد. نقاشی‌هایش نشان‌دهندۀ سبک روان و پالت تک‌رنگ اویند. از کاریکاتورهایش، مجسمه نیز می‌ساخت، ازجمله مجسمۀ مفرغی<ref> bronze </ref> ''راتاپویل''<ref>''Ratapoil''</ref> (ح ۱۸۵۰؛ لوور<ref> Louvre </ref>، پاریس). دومیه در کاریکاتورسازی‌هایش بینش مجسمه‌سازی داشت، و پیکره‌های گِلی کوچکی می‌ساخت و سپس آن‌ها را با چاپنقش‌های سنگی‌اش انطباق می‌داد، و تضادهای تاریک‌وروشن مجسمه‌وار را در آثارش حفظ می‌کرد. با این همه در ۴۰سالگی، احتمالاً به توصیۀ دوستان نقاشِ خود در مکتب باربیزون<ref>Barbizon School </ref>، به نقاشی پرداخت؛ در این مسیر با ساده‌سازی احساس‌برانگیز و تمرکز بر رنگ‌سایه‌ها، به مراحل اعلایی دست یافت. دومیه به استثنای نقاشی‌های خیالی‌اش از موضوع دون کیشوت<ref>Don Quixote </ref> ـ که به آن بسیار علاقه‌مند بود ـ در مضمون، نقاشی واقع‌گرا<ref>realist </ref> شمرده می‌شود که صحنه‌های زندگی روزمره را می‌کشید و اغلب در مقابل سالن‌های تئاتر و ایستگاه‌های راه‌آهن به طراحی می‌پرداخت؛ چندین اثرش از ''قطار درجۀ سه''<ref>''Third Class Carriage'' </ref>، تمایل او را در به‌تصویرکشیدن اجتماع و انزوای فردیِ مکنون در آن، بازمی‌تاباند. دومیه آثار رامبرانت<ref>Rembrandt </ref> را در موزۀ لوور مطالعه و بررسی کرده بود، لیکن در شیوۀ هنری‌اش، با آخرین نقاشی‌های گویا<ref>Goya </ref> قرابت بیشتری دارد، و این ویژگی در کارهای گرافیکی‌اش مشهود است. دومیه در اواخر عمر، دچار ضعف بینایی شد و در هنگام مرگ تقریباً نابینا بود، و در خانۀ محقری در والموندوا<ref>Valmondois </ref>، سِن ـ اِ ـ اوآز<ref>Seine-et-Oise </ref>، که دوستش کورو<ref>Corot</ref>برایش مهیا کرده بود، درگذشت.