روبنس، پتر پل (۱۵۷۷ـ۱۶۴۰): تفاوت میان نسخه‌ها

|زادروز=۱۵۷۷م

|سمت =استاد افتخاری هنر در دانشگاه کیمبریج، عضو صنف نقاشان آنتورپ

|آثار =تابلوی هتک ناموس دختران لیوکیپوس (۱۶۱۷؛ نگارخانه قدیمی، مونیخ)

}} روبِنْس، پِتِر پُل (۱۵۷۷ـ۱۶۴۰)(Rubens, Peter Paul)<br/> [[File:22140500.jpg|thumb|پايين آوردن مسيح از صليب]]

</ref>. از نقاشان نام‌آور دورۀ باروک<ref>baroque </ref> بود. شور باروک ایتالیایی را به شمال اروپا برد، و آثار دینی و تمثیلی<ref>allegorical</ref> بی‌شماری برای کلیساها و کاخ‌ها آفرید که نشان از احاطه‌اش بر جلوه‌های نمایشی و حرکتی در پرده‌های بزرگ، و شیفتگی‌اش به رنگ‌ها و بافت‌های پرمایه دارند. تک‌چهره نیز می‌کشید و در سال‌های آخر عمر به منظره‌پردازی هم پرداخت. تابلوی''هتک ناموس دختران لئوکیپوس''<ref> ''The Rape of the Daughters of Leucippus''</ref> (۱۶۱۷؛ نگارخانۀ قدیمی<ref> Alte Pinakothek</ref>، مونیخ) نمونه‌ای از‌ آثار اوست. روبنس از نقاشی خسته نمی‌شد؛ در کمتر از ۴۰ سال، بیش از ۳ هزار اثر آفرید. درون‌مایه‌های متعددی را تصویر کرد: دینی، ازجمله ''پایین‌آوردن پیکر مسیح از صلیب''<ref> ''The Descent from the Cross''</ref> (ح ۱۶۱۱ـ۱۶۱۴؛ کلیسای جامع آنتورپ<ref> Antwerp Cathedral</ref>)؛‌ تک‌چهره، همچون پردۀ مشهور به ''کلاه‌ حصیری''<ref> ''Chapeau de pailles''</ref> (ح ۱۶۲۰؛ نگارخانۀ ملی لندن<ref> National Gallery, London </ref>)؛ زندگی روستایی، ازجمله تابلوی ''کِرمِس''<ref>''Kermesse''</ref> (ح ۱۶۲۲؛ لوور<ref> Louvre </ref>)؛ تمثیلی، همچون ''جنگ و صلح''<ref>''War and Peace''</ref> (ح ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰؛ نگارخانۀ ملی، لندن)؛ و منظره، ازجمله&nbsp;''قلعۀ استِین''<ref> ''Château de Steen''</ref> (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۳۷؛ نگارخانۀ ملی لندن). روبنس در رنگ‌پردازی و اصول تکنیکی بسیار مهارت داشت. شیوۀ ممتازی در نقاشی رنگ‌وروغن ابداع کرد که در آن سایه‌ها را با رنگ رقیق، و روشنایی‌ها را با قلم‌موی سرشار از رنگ می‌ساخت. تأثیر او در نقاشان دیگر، ولاسکز<ref> Velázquez</ref>، واتو<ref> Watteau</ref>، دُلاکروا<ref> Delacroix</ref>، کانستبل<ref> Constable</ref>، و دیگران، حد و مرز نداشت. روبنس مجموعه‌دار بزرگی هم بود (مرمرینه‌های باستانی و سنگ‌های قیمتی، تصاویر، نسخ خطی، و کتاب گردآوری می‌کرد). با علوم قدیم آشنایی داشت و با اهلِ فضل در سراسر اروپا مکاتبه می‌کرد. نیز دیپلماتی بود که پنج زبان می‌دانست. روبنس در زیگن<ref> Siegen </ref>، وستفالی<ref>Westphalia</ref>، به‌دنیا آمد؛ در ۱۵۸۷ او را به آنتورپ<ref> Antwerp </ref> بردند. نقاشی را از استادان «رمانتیست<ref>Romanticist </ref>»، توبیاس ورهاخت<ref>Tobias Verhaecht </ref>، آدام وان نورت<ref>Adam van Noort</ref>، و اتو وان وِن<ref> Otto van Veen</ref>، آموخت. در ۱۵۹۸ عضو صنف نقاشان آنتورپ<ref> Painters’ Guild in Antwerp</ref> شد. به ایتالیا رفت و نقاش دربار وینچنتسو گنتساگا<ref> Vincenzo Gonzaga</ref>، دوکِ مانتوا<ref> Duke of Mantua</ref>، شد (۱۶۰۰ـ۱۶۰۸)، و تک‌چهره‌های بسیاری از اشراف کشید. مطالعۀ آثار استادان ایتالیایی، به‌ویژه تیسین<ref> Titian</ref> و ورونزه<ref> Veronese </ref>، در ونیز از عوامل عمدۀ رشد استعدادهای او بود. اوج هنرنمایی‌اش در نقاشی‌های دینی بزرگش (۱۶۰۹ـ۱۶۲۱) برای کلیسای جامع و کلیسای یسوعیان<ref>Church of the Jesuits</ref> آنتورپ مشهود است؛ گویی روبنس در این آثار، با بهره‌برداری از همۀ تمهیدات آرایشی و نمایشیِ سبک باروک، روح نهضت ضد پروتستان<ref> Counter-Reformation</ref> را جلوه‌گر می‌سازد. همین هنر تزیینی باشکوه را در مقیاسی بزرگ‌تر در دورۀ آثار غیردینی‌اش از ''زندگی ماری دو مدیچی''<ref> ''Life of Marie de’Medici'' </ref> به‌کار گرفت (۱۶۲۲ـ۱۶۲۵). به‌سبب مأموریت‌های دیپلماتیک، در ۱۶۲۸ به اسپانیا رفت، و در آن‌جا از فیلیپ چهارم<ref>Philip IV </ref> تک‌چهره‌ ساخت، و با ولاسکز دیدار کرد. در سال‌های ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰ نیز به لندن رفت و استاد افتخاریِ هنر در دانشگاه کیمبریج<ref>Master of Arts of Cambridge University</ref> شد، و سقف تالار ضیافت وایت‌هال<ref> Banqueting Hall, Whitehall</ref> را نقاشی کرد (که مرمت شده، و موجود است). در ۱۶۳۰ به آنتورپ بازگشت، و با دختر ۱۶ساله‌ای با نام هلنا فورمان<ref> Helena Fourment</ref> ازدواج کرد، که در نقاشی‌های دینی و اسطوره‌ای گوناگونش حضور یافت؛ چندین تک‌چهره نیز از او کشید.