زازیانس، ایرن: تفاوت میان نسخه‌ها

بازیگر تئاتر و سینمای ایران. بازیگری آرام و گوشه‌گیر بود، اما فعالیتش در سینما، به‌ فراخور سال‌هایی که نقش‌آفرینی کرد از جنجال و هیاهو به ‌دور نبود. پس از ایفای نقش در نمایش ''کارمند شریف''، به کارگردانی [[هنریک استپانیان]]، [[لرتا|لُرتا هایراپتیان]] او را به [[تیاتر سعدی|تئاتر سعدی]] دعوت کرد، و در نمایش‌های ''بادبزن خانم ویندرمیر''، ''شنل قرمز''، ''چراغ‌گاز''، ''اوژنی گرانده'' نقش‌آفرینی کرد.  

در ۱۳۳۶ش به‌دعوت [[جعفری، محمدعلی (۱۳۰۳ـ۱۳۶۵ش)|محمدعلی جعفری]]، که در تئاتر سعدی همکار او بود، در فیلم ''مردی که رنج می‌برد'' به ‌ایفای نقش پرداخت، و در سال‌های بعد در کنار [[سامویل خاچیکیان|ساموئل خاچیکیان]]، [[امیر نادری]]، [[نصرت الله کریمی (تهران ۱۳۰۳ش)|نصرت‌الله کریمی]]، [[مسعود کیمیایی]]، و [[ایرج قادری]] در فیلم‌هایی بازی کرد که هم مخاطب خاص داشتند و هم مخاطب عام.  

ایرن در فیلم‌های ''دلهره'' (۱۳۴۱)، ''خداحافظ رفیق'' (۱۳۵۰)، ''بلوچ'' (۱۳۵۱)، ''اکبر دیلماج'' (۱۳۵۲)، ''موسرخه'' (۱۳۵۳)، و ''برهنه تا ظهر با سرعت'' (۱۳۵۵) نقش‌های جسورانه‌ای ایفا کرد.

----<br />