Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۷٬۹۱۲
ویرایش
صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۶: | خط ۲۶: | ||
}}صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی (سلیمانآباد 1274- تنکابن 1351ق) Sadraldin Abumohammad Musa Tonekaboni | }}صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی (سلیمانآباد 1274- تنکابن 1351ق) Sadraldin Abumohammad Musa Tonekaboni | ||
(ملقب به پزشک تنکابنی) طبیب و شاعر ایرانی دورۀ قاجار و پهلوی اول. پدرش، میرزا محمد، مؤلف قصصالعلما و از علمای پرآوازۀ غرب مازندران بود و نیاکانش به کار طبابت میپرداختند. موسی در زادگاهش رشد و نمو کرد. سپس در دورۀ [[ناصرالدین شاه قاجار]] به تهران عزیمت کرد و ده سال دانش پزشکی آموخت و نزد میرزا حسین زرندی حکیم توپخانه، میرزا عبدالکریم تهرانی معتمدالحكما، میرزا عبدالباقی رزاقی، میرزا عبدالکریم (معروف به حکیم مرکبی)، میرزا عبدالمطلب کاشانی، میرزا محمد قاسانی و میر سیدعلی شمسالمعالی شاگردی کرد و در طبابت مهارت یافت. پس از آن هفت سال از میرزا عبدالوهاب زرندی و میرزا محمد (معروف به حکیم کولیج) روش نسخهنویسی را براساس علم داروشناسی<ref>Pharmacologie</ref> فراگرفت و به مدت یک سال در تهران به کار پزشکی پرداخت. صدرالدین ابومحمد ادیبی خوشخط بود و در نوشتن خط نستعلیق مهارت داشت. موضوع بیشتر شعرهایش دینی است. پیکر او را در کنار گور پدرش در سلیمانآباد تنکابن به خاک سپردند. | (ملقب به پزشک تنکابنی) طبیب و شاعر ایرانی دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)|پهلوی]] اول. پدرش، میرزا محمد، مؤلف [[قصص العلما|قصصالعلما]] و از علمای پرآوازۀ غرب [[مازندران]] بود و نیاکانش به کار طبابت میپرداختند. موسی در زادگاهش رشد و نمو کرد. سپس در دورۀ [[ناصرالدین شاه قاجار]] به تهران عزیمت کرد و ده سال دانش پزشکی آموخت و نزد میرزا حسین زرندی حکیم توپخانه، میرزا عبدالکریم تهرانی معتمدالحكما، میرزا عبدالباقی رزاقی، میرزا عبدالکریم (معروف به حکیم مرکبی)، میرزا عبدالمطلب کاشانی، میرزا محمد قاسانی و میر سیدعلی شمسالمعالی شاگردی کرد و در طبابت مهارت یافت. پس از آن هفت سال از میرزا عبدالوهاب زرندی و میرزا محمد (معروف به حکیم کولیج) روش نسخهنویسی را براساس علم داروشناسی<ref>Pharmacologie</ref> فراگرفت و به مدت یک سال در تهران به کار پزشکی پرداخت. صدرالدین ابومحمد ادیبی خوشخط بود و در نوشتن خط نستعلیق مهارت داشت. موضوع بیشتر شعرهایش دینی است. پیکر او را در کنار گور پدرش در سلیمانآباد تنکابن به خاک سپردند. | ||
| خط ۳۲: | خط ۳۲: | ||
'''کتابشناسی''' (گزیدۀ آثار) | '''کتابشناسی''' (گزیدۀ آثار) | ||
* ''حملۀ حسینیه''؛ منظوم به سبک [[شاهنامه]] [[فردوسی]] | * ''حملۀ حسینیه''؛ منظوم به سبک [[شاهنامه]] [[فردوسی طوسی، ابوالقاسم (طوس ۳۲۹ـ ۴۱۷/۴۱۱ق)|فردوسی]] | ||
* ''معالجۀ امراض اطفال'' | * ''معالجۀ امراض اطفال'' | ||
* ''فرهنگ و معانی'' | * ''فرهنگ و معانی'' | ||
| خط ۴۲: | خط ۴۲: | ||
* ''حاشیه بر شرح نفیس'' | * ''حاشیه بر شرح نفیس'' | ||
* ''حاشیه بر تحفۀ حكيم مؤمن'' | * ''حاشیه بر تحفۀ حكيم مؤمن'' | ||
* ''حاشیه بر منتهى الأغراض فی علم الامراض'' | * ''حاشیه بر منتهى الأغراض فی علم الامراض'' ''<br />'' | ||
---- | ---- | ||
'''منابع:''' | |||
* ''دانشمندان مازندران''، گلبرار رئیسی آتنی؛ ساری، 1384ش | |||
* ''بزرگان تنکابن''، محمد سمامی حائری؛ انتشارات کتابخانۀ عمومی آیتالله مرعشی نجفی، 1372ش | |||
* ''دانشمندان مازندران''، گلبرار رئیسی آتنی؛ ساری، | |||
* ''بزرگان تنکابن''، محمد سمامی حائری؛ انتشارات کتابخانۀ عمومی آیتالله مرعشی نجفی، | |||