حجت کوه کمری، سید محمد (تبریز ۱۲۷۱ـ قم ۱۳۳۱ش): تفاوت میان نسخه‌ها

}}فقیه و محدّث امامی ایرانی. نخست در [[تبریز، شهر|تبریز]] و سپس در [[نجف]] نزد پدرش و نیز نزد [[یزدی، سید محمدکاظم (یزد ۱۲۴۷ـ نجف ۱۳۳۷ق)|سید محمدکاظم یزدی]]، سید ابوتراب خوانساری، [[شریعت اصفهانی، فتح الله (اصفهان ۱۲۶۶ـ نجف ۱۳۳۹ق)|شریعت اصفهانی]]، [[نایینی ، میرزا محمدحسین (نایین ۱۲۷۷ـ نجف ۱۳۵۵ق)|میرزا حسین نائینی]]، سید محمد فیروزآبادی و [[عراقی، آقا ضیاء|آقاضیاء عراقی]] درس خواند. در علم رجال و درایةالحدیث نیز توانا بود. در ۱۳۴۹ق، در [[قم، شهر|قم]] سکونت کرد و بسیار مورد احترام [[حایری یزدی، شیخ عبدالکریم (یزد ۱۲۳۸ ـ قم ۱۳۱۵ش)|شیخ عبدالکریم حائری]] قرار گرفت و گاه به‌جای او نماز می‌گزارد. مدرسۀ معروف حجتیه در قم را او بنا کرد. شیخ عبدالکریم به‌هنگام کهولت، او و [[صدر موسوی، صدرالدین (کاظمین ۱۲۹۹ـ قم ۱۳۷۳ق)|صدرالدین صدر]] را به ریاست حوزۀ علمیۀ قم برگزید که بعد از مرگ شیخ، [[خوانساری، محمدتقی (خوانسار ۱۲۶۷ـ همدان ۱۳۳۱ش)|محمدتقی خوانساری]] نیز بر این جمع افزوده شد و به‌شکل شورایی حوزه را اداره می‌کردند. حافظه‌ای بسیار قوی داشت؛ چندان که می‌گفت متن احادیث را پس از سال‌ها با شمارۀ صفحه در خاطر داشت. [[طباطبایی، محمدحسین (تبریز ۱۲۸۱ـ قم ۱۳۶۰ش)|محمدحسین طباطبایی]]، صاحب ''[[تفسیر المیزان]]''، ابراهیم مراغه‌ای، ابراهیم علوی مقبره‌ای و میرزا ابوطالب تجلیل تبریزی از شاگردان او بودند. از آثارش: ''الاستصحاب؛ البیع؛ تنقیح‌المطالب المهمّة؛ جامع‌الاحادیث و الاصول؛ حاشیة‌الکفایة فی‌الاصول؛ لوامع‌الانوار؛ مستدرک‌البحار؛ رسائل فی فروع‌الدین''.