پرودون، پیر پل (۱۷۵۸ـ۱۸۲۳): تفاوت میان نسخه‌ها

نقاش فرانسوی. از هنرمندان فرعیِ جنبش رمانتیک<ref>Romantic</ref>، و از مخالفان نئوکلاسی‌سیسمِ<ref>neoclassicism </ref> ژاک لوئی داوید<ref>Jacques-Louis David </ref> بود؛ با تک‌چهره‌سازی‌ها و پرده‌های اساطیری<ref>mythological </ref> و تمثیلی<ref>allegorical </ref>اش، ازجمله ''عشق و رفاقت''<ref>''Love and Friendship'' </ref> (ح ۱۷۹۳؛ مؤسسۀ هنری مینیاپولیس<ref>Minneapolis Institute of Arts </ref>) به‌شهرت رسید، و مورد حمایت ناپلئون قرار گرفت. پرودون پس از آن‌که در ۱۷۸۴ برندۀ جایزۀ رم<ref>Prix de Rome </ref> شد، به ایتالیا رفت، اما برخلاف نقاش معاصرش، داوید، از نئوکلاسی‌سیسمِ رایج تأثیر نپذیرفت. سبک او که از کوردجو<ref>Correggio </ref>، نقاش ایتالیایی، مایه می‌گیرد نشان از آغاز رمانتیسم دارد. از میان آثار پرآوازه‌اش، تک‌چهرۀ ''امپراتریس ژوزفین در مالمِزون''<ref>''Empress Joséphine at Malmaison''</ref> (۱۸۰۵؛ لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس)؛ و''عدالت و انتقام الهی در تعقیب جنایت''<ref>''Justice and Divine Vengeance Pursuing Crime'' </ref> (۱۸۰۸؛ لوور) که برای تالار دادگاه جنایی در کاخ دادگستری<ref>Palais de Justice </ref> کشید، درخور ذکرند. نقاشی پرودون از مضامین کلاسیک<ref>classical </ref>، بیشتر مایۀ شهوانی<ref>voluptuous </ref> داشت تا حجم‌نما<ref>sculptural </ref>؛ از این‌رو داوید او را «بوشۀ<ref>Boucher </ref> زمان ما» خواند. پرودون زندگی غم‌انگیزی داشت؛ ازدواج ناموفق زودهنگامش، سال‌ها پریشانی برایش به‌دنبال آورد، و سپس دلبستگیِ او به شاگردش کنستانس مایر<ref>Constance Mayer</ref>، به خودکشی دختر انجامید.